ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ - ''Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ''...

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ - ''Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ''...Συνέντευξη στο περιοδικό «Hello» και τον Γιάννη Βίτσα παραχώρησε ο Κωνσταντίνος Καζάκος. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, και για τους γονείς του, την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, τους οποίους θυμάται με συγκίνηση...Από παιδί φρόντιζε να μην εκθέτει τους γονείς του. Είχα διαρκώς τον αυτοέλεγχο και έβαζε όρια, όπως κάνει και σήμερα... Παραδέχτηκε πως η απώλεια της μητέρας και του πατέρα του ήταν τραύματα που τον πόνεσαν βαθύτατα. Φρόντισε όμως να συνεχίσει, επειδή αυτό θα ήθελαν και οι γονείς του...Έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου προς τους γονείς μου. Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια, κι εγώ ήμουν υπερήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι. Παράλληλα, αυτό το γεγονός μού δημιουργούσε ευθύνες. Ως έφηβος, θυμάμαι, σκεφτόμουν: «Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που αγαπά όλη η Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις». Πάντα είχα φρένο στη ζωή μου και συνεχίζω να έχω. Δεν πρόκειται να προδώσω ποτέ την αγάπη του κόσμου, τόσο προς τους γονείς μου όσο και προς εμένα, όχι για να πουν «αυτός είναι άξιος γιος», αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα.

Ακόμα και τώρα που είμαι 56 ετών, με ρωτούν «είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου;». Αγάπησαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό. Και είναι κατανοητό, δεν το παρεξηγώ. Λέγεται με τόση αγάπη και γλύκα που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με ενοχλήσει.

Τόσο τη μητέρα μου όσο και τον πατέρα μου τούς έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα. Δεν φεύγουν από εκεί. Δεν χρειάζεται να έρθει η ημέρα του θανάτου τους ή της γέννησής τους για να τους θυμηθώ.

Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του ή του πατέρα του. Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά. Δυστυχώς, δεν γίνεται. Επειδή θεωρώ πως είμαι αρκετά φιλοσοφημένος, ξέρω ότι όταν ένας κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωράμε παρακάτω. Οφείλουμε να το κάνουμε πρωτίστως για εκείνους που μας αγαπούσαν και ήθελαν να είμαστε καλά. Σαφώς τα τραύματα μιας απώλειας πονούν βαθύτατα, αλλά έχουμε χρέος να συνεχίσουμε.