ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ - ''Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΒΕΡΗ...

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ - ''Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΒΕΡΗ... ΕΝΤΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ''...(1 Ιανουαρίου 1951- 28 Αυγούστου 2013)...Καλός άνθρωπος, καλή ψυχη με ένα καλό λόγο πάντα στο στόμα. Γιατί αυτοκτόνησε ο Μιχάλης Ασλάνης...Μια αναποδογυρισμένη καρέκλα, μια παντόφλα, κάποια πεσμένα ρούχα και μερικά χειρόγραφα στο ξύλινο πάτωμα βρίσκονται στο σημείο που βρέθηκε νεκρός ο σχεδιαστής μόδας Μιχάλης Ασλάνης...Ο Ασλάνης αυτοκτόνησε έχοντας λυγίσει από τις οικονομικές δυσκολίες. Ο σχεδιαστής, όπως λένε οι πληροφορίες έγραψε στο ημερολόγιό του λεπτομερώς τι πρέπει να κάνουν ο δικηγόρος και οι συνεργάτες του για να συνεχίσει να λειτουργεί ο οίκος μόδας στον οποίο αφιερώθηκε επί 40 χρόνια.

"Φωτεινούλα και Δήμητρα, δεν αντέχω άλλο και συγγνώμη που σας το έκανα αυτό", ξεχωρίζει μία παράγραφος, ενώ πιο κάτω όπου κατέγραφε υποδείξεις για πληρωμή προσωπικού και δικηγόρων έγραφε: "Που βρίσκομαι, τι οφείλω;". "Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Πώς θα ζήσουμε;"...Δύο γυναίκες που εμπιστευόταν και συνεργαζόταν μαζί τους, τον έκλεψαν....Σύμφωνα μάλιστα με τον συνεργάτη του Γιώργο Κουτούλια, του είχαν κλέψει 300 νυφικά, 80.000€ και δεκάδες βραδινά φορέματα...Υπάρχουν μάλιστα πληροφορίες πως μετά από αυτό το περιστατικό, ο Μιχάλης Ασλάνης έδιωξε τους πάντες και προσέλαβε νέα πρόσωπα στο ατελιέ του...Κατά πληροφορίες, το πλήρωμα του ΕΚΑΒ, που έσπευσε στο διαμέρισμα του σχεδιαστή στην οδό Σκουφά 21, αντίκρισε τον 65χρονο άνδρα νεκρό, ενώ γύρω του υπήρχαν κουτιά από ψυχοφάρμακα.

Ένας από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους στο χώρο της ελληνικής μόδας, με πολλές διακρίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, ο Μιχάλης Ασλάνης θεωρούνταν επί πολλά χρόνια ο εθνικός σχεδιαστής της Ελλάδας. Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, ο Μιχάλης Ασλάνης γεννήθηκε στη Χαλκίδα, από όπου έφυγε σε μικρή ηλικία για την Αθήνα. Εκεί σπούδασε στη σχολή ΒΑΚΑΛΟ διακόσμηση, γραφικές τέχνες, ιστορία τέχνης και θεάτρου, για να τον κερδίσει τελικά ο κόσμος της μόδας.

Συγχρόνως το 1974 με τις σπουδές του ξεκίνησε την καριέρα του τελείως αυτοδημιούργητος. Οι δημιουργίες του πόζαραν σε όλα σχεδόν τα εξώφυλλα των τότε ελληνικών περιοδικών και κέρδισαν τις καλύτερες κριτικές χάρη στις πετυχημένες και πολύ έθνικ επιρροές του. Γρήγορα η δουλειά του πέρασε τα σύνορα της Ελλάδας με ατομικές ή ομαδικές επιδείξεις μαζί με σημαντικούς ξένους σχεδιαστές στο Παρίσι, στο Μονακό, στην Μόσχα, στην Κωνσταντινούπολη, στην Κύπρο, στο Μιλάνο, στη Ρώμη, στο Μπάρι, στον Καναδά.

Στο Παρίσι αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο μεγάλο show, στην Avenue FOS, όπου συμμετείχαν οι καλύτεροι σχεδιαστές από όλο τον κόσμο, για τον εορτασμό των 25 χρόνων του Γαλλικού Pret a Porter.

Σχεδίασε τα ρούχα για τους υπαλλήλους του Αττικό Μετρό και του αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος. Εκτός από ρούχα, ο σχεδιαστής συνεργάζόταν με μεγάλες εξαγωγικές μονάδες που πωλούν στην ελληνική και ξένη αγορά είδη σπιτιού, αξεσουάρ μπάνιου, ομπρέλες, εσώρουχα, αντρικά και παιδικά ρούχα με την υπογραφή του.

Στο χώρο της ελληνικής showbiz υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός, αφού είχε αναδείξει και βοηθήσει τα πιο γνωστά top models.

Το τελευταίο διάστημα ο σχεδιαστής αντιμετώπιζε τον δικό του οικονομικό Γολγοθά. Στην προσπάθεια του να σώσει την επιχείρηση του το 2010, μετακόμισε στη Βραζιλία όπου προσπάθησε να κάνει νέα επαγγελματικά βήματα. Δεν τα κατάφερε, μιας και αναγκάστηκε να πουλήσει την ακίνητη περιουσία του, παλεύοντας με τα χρέη...Ο Μιχάλης Ασλάνης εξηγούσε ότι οι δύο γυναίκες που διαχειρίζονταν τα οικονομικά του, όχι μόνο τον κατέστρεψαν, αλλά έχουν εξαφανιστεί, χωρίς να αφήσουν ίχνη πίσω τους.

Η μία κοπέλα μάλιστα, με καταγωγή από την Αλβανία, είχε πολύ στενή σχέση μαζί του. Ήταν εκείνος που τη βοήθησε να σπουδάσει, ενώ μετά το τέλος των σπουδών της στη Λογιστική, την προσέλαβε στην επιχείρησή του.

«Τους έδινα χρήματα για να πληρώσουν τις υποχρεώσεις που είχα στο ΙΚΑ, στην Εφορία και στις διάφορες τράπεζες. Εκείνες όμως ούτε τακτοποιούσαν τις εκκρεμότητες, ούτε έκαναν αποδόσεις ΦΠΑ. Κρατούσαν τα χρήματα για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να μαζεύονται χρωστούμενα, τα οποία εγώ όμως δε γνώριζα. Κάποια στιγμή ήρθε ένας φίλος μου, ο Γιώργος που είναι λογιστής και με ταρακούνησε. Αν το είχε κάνει πιο νωρίς, ίσως είχα μπορέσει να σωθώ»...

Μιλώντας μάλιστα στην εφημερίδα δεν είχε κρύψει και τους φόβους του για τη ζωή του: «Ανησυχώ πλέον και για την ίδια μου τη ζωή, νομίζω ότι έχω μπλέξει, είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Εκκρεμούν πολλές υποθέσεις. Μιλάω με τους δικηγόρους μου για να δούμε τι θα κάνουμε και πώς θα βρεθεί μια λύση. Δίνω μεγάλο αγώνα. Αν κι έφυγαν μόνες τους, αφού πρώτα με "έγδυσαν", τώρα λαμβάνω περίεργα τηλεφωνήματα από τους δικηγόρους τους, γιατί μου ζητούν και αποζημίωση από πάνω. Οι... κυρίες πήραν μαζί τους και τρεις μοδίστρες τις οποίες είχα ξοφλήσει».

«Είμαι 63 ετών και αντί να ξεκουράζομαι ή να έχω κάποια σύνταξη, περνάω πολύ δύσκολα και ταλαιπωρούμαι. Δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της απατεωνιάς. Με την κρίση άρχισα ένα-ένα να τα μαθαίνω. Μου έλεγαν όλοι "πρόσεχε τους αλλοδαπούς", αλλά κι εγώ είμαι Μικρασιάτης, από οικογένεια προσφύγων, δεν έδινα σημασία κι έλεγα "γιατί να μη βοηθήσω;" Αλλά πού να το φανταζόμουν...» έλεγε πριν λίγο καιρό ο ίδιος.

«Για τους μόνους που λυπάμαι είναι για την οικογένειά μου. Οι δικοί μου άνθρωποι θα στενοχωρηθούν όταν διαβάσουν αυτά. Θέλω να τους ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη, γιατί θα πικραθούν. Πάντα με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Εγώ φταίω για τις επιλογές μου και δεν είχα μυαλό να δω τα λάθη μου» ήταν τα τελευταία του λόγια.