ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΠΛΕΟΝ!...ΚΑΙ ΚΟΚΑΚΙΑΣ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ!.

 ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΠΛΕΟΝ!...ΚΑΙ ΚΟΚΑΚΙΑΣ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ!...Τι σου είναι η διαφορετικότητα ρε φίλε!.. Εμπνέουν εμπιστοσύνη...Κασσελάκης: Η χρήση κοκαΐνης, τα πυρά σε Τσίπρα, Γεροβασίλη και η γνωριμία με τον Τάιλερ...Όσα λέει στο βιβλίο του...Στα σοβαρά τώρα, έπαψε να πουλάει ο τηλεμαϊντανός που μόλις πυροβόλησε τα παχουλά του πόδια χωρίς να το καταλάβει!...Αυτά που πραγματικά τον ενδιαφέρουν είναι η δόξα, το χρήμα, η φήμη και η εξουσία για να ικανοποιεί το τεράστιο εγώ του και τον υπέρμετρο ναρκισσισμό του. Πίστεψε ότι αυτά θα του τα προσφέρει απλόχερα η πολιτική...Είναι ένας πολιτικός φελλός, αλλοπρόσαλλος , αριβίστας, πολιτικάντης, λαϊκιστής, δημαγωγός . Το κόμμα του είναι ένα προσωποκεντρικό κόμμα fan club με ταβάνι το 5%...Το βιβλίο του Στέφανου Κασσελάκη που τιτλοφορείται «Δεύτερη Ευκαιρία» κυκλοφορεί στις 16 Ιανουαρίου στα βιβλιοπωλεία, ωστόσο ήδη μερικά αποσπάσματα έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας.

Το βιβλίο ξεκινά από τα παιδικά χρόνια του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρεται στην περίοδο που ήταν φοιτητής στις ΗΠΑ και στις πρώτες επιχειρηματικές του δραστηριότητες εκεί. Στα επόμενα κεφάλαια υπάρχουν αναφορές για την εμπλοκή του με την πολιτική, στις εκλογές που τον οδήγησαν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και στα όσα συνέβησαν τους μήνες που βρέθηκε επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ένα από τα αποσπάσματα που τράβηξαν τα βλέμματα ήταν εκείνο που αναφερόταν για την προσωπική του ζωή, με τον ίδιο να αποκαλύπτει ότι σε δύσκολες συναισθηματικές και επαγγελματικές στιγμές έκανε και χρήση κοκαΐνης.

«Ένιωσα καλά: ενώ μπορεί να ήμουν απογοητευμένος επαγγελματικά, τουλάχιστον το ζούσα στη Νέα Υόρκη. Ως μέρος αυτής της κουλτούρας του yuppie going out, άρχισα να κάνω κοκαΐνη με τους -κυρίως νέους- φίλους μου για πρώτη φορά στη ζωή μου (είχα αποφύγει τη χρήση ναρκωτικών σε όλο το κολέγιο)…», αναφέρει ο Στέφανος Κασσελάκης.

«Η σχέση μας ''έπιασε πάτο'' όταν εκείνη έφερε ένα τεστ ούρων κοκαΐνης στο σπίτι, το οποίο φυσικά αρνήθηκα να κάνω» και προσθέτει: «Για να είμαι δίκαιος μαζί της, η φίλη μου με αγαπούσε πολύ και πίστευε σε μένα (…). Για να είμαι δίκαιος και με τον εαυτό μου, ωστόσο, ποτέ δεν ανέπτυξα κάτι που να μοιάζει έστω και ελάχιστα με εθισμό. Δόξα τω Θεώ, η κατάχρηση ουσιών δεν τρέχει στα γονίδιά μου. Για πολλούς ανθρώπους είναι ένα τεράστιο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ενσυναίσθηση και μια συγκαταβατική, χωρίς αποκλεισμούς προσέγγιση».

«Δεν αισθάνθηκα καμία ανάγκη να γράψω απολύτως τίποτα. Θεώρησα ότι είναι καλό να μπορούμε να είμαστε αυθεντικοί και να λέμε και τις κακές στιγμές μας. Ξέρετε, η πολιτική στην Ελλάδα είναι η πολιτική της βιτρίνας, το δήθεν. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Ο κόσμος είναι προδομένος από τους πολιτικούς, ακριβώς επειδή δεν ξέρει ποιοι είναι στην πράξη και θεωρεί ότι όλοι είναι το ίδιο. Εσείς, προσωπικά, δεν έχετε περάσει δύσκολες στιγμές στη ζωή σας; Δεν ανακάμψατε; Ο κόσμος πρέπει να ξέρει πώς ανακάμπτει το άτομο που έχει απέναντί του, πώς στέκεται στα πόδια του όταν πέφτει και πώς ξεπερνά τις δύσκολες στιγμές»...«Ήμουν πολύ πιο σίγουρος για τον εαυτό μου, έχοντας χτίσει πολλή αντοχή ύστερα από τέσσερα χρόνια ως επιχειρηματίας και έχοντας τελικά κερδίσει αναγνώριση στον κλάδο μου. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μισισίπι και εκπονώντας το διδακτορικό του στη νοσηλευτική πρακτική στη Νέα Υόρκη, ο Τάιλερ με συναντούσε στην κοινή μας γειτονιά στο West Village σχεδόν μία φορά την εβδομάδα – για αρκετούς μήνες.

Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε για έναν καφέ που κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. Την επόμενη μέρα βγήκαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν τότε που έκανα coming out σε κάποιον για πρώτη φορά. Αρχίσαμε να μιλάμε κάθε μέρα από τότε. Το παραδέχτηκα και στη μαμά μου τους επόμενους μήνες, τον Ιούλιο του 2019…».

Ο Στέφανος Κασσελάκης αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα χρεώνοντάς του την αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ . «Η αρχή του τέλους μου στον προεδρικό θώκο του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η αμφισβήτηση του Αλέξη Τσίπρα. Ο Αλέξης ήταν κάτι σαν το «Άγιο Δισκοπότηρο» στον ΣΥΡΙΖΑ, ο άνθρωπος που δεν άγγιζε κανείς. Η αλήθεια ήταν μία. Δεν είχε κερδίσει ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές. Ο Αλέξης τις είχε κερδίσει, με υποσχέσεις που δεν τήρησε. Όμως οι ίδιοι δεν ήταν ποτέ έτοιμοι να κυβερνήσουν, τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς. Το κόμμα έφθινε συνεχώς. Αυτό που είχαν ανάγκη ήταν ένας αποδιοπομπαίος τράγος προκειμένου να του ρίξουν όλες τις ευθύνες, πολιτικές και οικονομικές»...«Η Όλγα, η οποία είχε καθημερινή επικοινωνία με τον Αλ. Τσίπρα δεν έκανε τίποτα άλλο πέρα από το να ακολουθήσει το σήμα που της έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας με την παρέμβασή του. Η Όλγα ήταν και θα είναι πάντα η εντολοδόχος του Αλέξη Τσίπρα, αυτή που θα βγαίνει μπροστά για αυτόν».

Αρκετά σχόλια υπάρχουν και για τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νικόλα Φαραντούρη. «Στάθηκε στο πλευρό μου από την αρχή. Ακόμα και την περίοδο που διεκδικούσα την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά περισσότερο στάθηκε δίπλα στον ίδιο του τον εαυτό. Θεωρούσε σίγουρο πως σε τρία χρόνια από τώρα θα είμαι πρωθυπουργός και υποστήριζε πως είμαι και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης. Μετά το πέρας των ευρωεκλογών η επικοινωνία μας έγινε πιο αραιή μέχρι που σταμάτησε. Μέσα σε μερικές εβδομάδες από αδιαφιλονίκητος ηγέτης μετατράπηκα σε κατώτερος των προσδοκιών».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο θέμα της ψήφισης του νομοσχεδίου για την ισότητα στο γάμο αλλά και στην στάση του Παύλου Πολάκη. «Θεωρούσα αυτονόητη την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια από όλους τους βουλευτές και τις βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Η κομματική πειθαρχία δεν θα έπρεπε καν να τεθεί στο τραπέζι σε ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αλλά ως πρόεδρος ήταν, πρωτίστως, δική μου ευθύνη να προστατέψω το αυτονόητο: την υπερψήφιση του νομοσχεδίου. Το νομοσχέδιο υπερψήφισαν, γενικά, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, η Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας, ενώ καταψήφισαν το ΚΚΕ, η Ελληνική Λύση, η Νίκη και οι Σπαρτιάτες. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, απουσίαζαν οι κ.κ. Παύλος Πολάκης και Όθων Ηλιόπουλος. Η κ. Νίνα Κασιμάτη δήλωσε «παρούσα».

Ο Παύλος επέλεξε να απέχει… Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως τον χρόνο που ήμουν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ποτέ δεν χαιρέτησε –ούτε μία φορά, έστω και διά χειραψίας– τον Τάιλερ…».