ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ - ''ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ''..

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ - ''ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ''.. Δεκατέσσερα από τα τραγούδια που ηχογράφησε ο Στέλιος Καζαντζίδης, κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής συνεργασίας του με την «Music Box International», από το 1989 έως το τέλος της ζωής του το 2001 κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε περιορισμένα αντίτυπα σε βαρύ βινύλιο 180 gr, με τίτλο «Στα μονοπάτια της αλήθειας»...Ανάμεσά τους ένας «Πρόλογος» του Στέλιου Καζαντζίδη και το «Έρχονται χρόνια δύσκολα» του Μάκη Ερημίτη, το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε στη διαδρομή του, που - όπως και ο «Πρόλογος» - κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε δίσκο βινυλίου. Είχαν πρωτοκυκλοφορήσει και τα δυο το 2000 στο cd single «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Πλευρά Α’

1) Πρόλογος Στέλιου Καζαντζίδη
2) Ο τραγουδιστής (Χρήστος Νικολόπουλος – Μάρω Μπιζάνη)
3) Της Γερακίνας γιος (Βασίλης Τσιτσάνης – Κώστας Βίρβος)
4) Πάρε τ’ αχνάρια μου (Θόδωρος Δερβενιώτης – Κώστας Βίρβος)
5) Πριν το χάραμα μονάχος (Γιάννης Παπαϊωάννου – Χαράλαμπος Βασιλειάδης)
6) Το αγριολούλουδο (Χρήστος Νικολόπουλος – Πυθαγόρας)
7) Έρχονται χρόνια δύσκολα (Μάκης Ερημίτης)
8) Το τελευταίο βράδυ μου (Στέλιος Καζαντζίδης – Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου)

Πλευρά Β’

1) Βραδιάζει (Χρήστος Νικολόπουλος – Σώτια Τσώτου)
2) Σαν απόκληρος γυρίζω (Βασίλης Τσιτσάνης)
3) Καταστροφές και συμφορές (Θόδωρος Δερβενιώτης – Χρήστος Κολοκοτρώνης)
4) Πέφτουν της βροχής οι στάλες (Βασίλης Τσιτσάνης)
5) Δεν θα ξαναγαπήσω (Μάνος Λοΐζος – Λευτέρης Παπαδόπουλος)
6) Γυρίζω απ’τη νύχτα (Χρήστος Νικολόπουλος – Πυθαγόρας)
7) Τσιάμπασιν (Παραδοσιακό - Διασκευή: Στάθης Καζαντζίδης)

«Ελλάδα και Έλληνες είναι δύο εχθρικές έννοιες…»

Στο εσώφυλλο φιλοξενούνται λίγα λόγια του Στέλιου Καζαντζίδη, όπως αποτυπώθηκαν στους δίσκους με τα τραγούδια του Πόντου:

Από μικρό παιδί κατάλαβα ότι Ελλάδα και Έλληνες είναι δύο εχθρικές έννοιες. Το ένοιωσα όταν κάποιοι σκοτώσανε στο ξύλο τον πατέρα μου γιατί πολεμούσε για μια καλύτερη ζωή. Το ένοιωσα από τα χαστούκια του αστυφύλακα γιατί πουλούσα τσιγάρα στην Ομόνοια για να βοηθήσω την χαροκαμένη μάνα μου. Και ήθελα να φύγω, να φύγω, να φύγω…

Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για μένα. Έμεινα εδώ για να τραγουδάω γι’ αυτούς που φύγανε. Έμεινα εδώ για να ακούω το λαϊκό τραγούδι να ξεφτιλίζεται και να γίνεται σεξ και πορνεία. Έμεινα εδώ για να δω ένα κοινωφελή οργανισμό ονόματι Ε.Υ.Δ.Α.Π., να ξηλώνει τα ρολόγια από το πατρικό μου σπίτι χωρίς προειδοποίηση και να συνεχίζει να μου στέλνει το λογαριασμό εδώ και χρόνια.

Χρόνια τώρα άλλοτε με τη φωνή μου κι άλλοτε με τη σιωπή μου τραγούδησα τον πόνο, τα μεράκια, τα ντέρτια, τις αγωνίες, τους καημούς, τις χαρές και τις πίκρες των ταπεινών, κατατρεγμένων και καταφρονεμένων τούτης εδώ της πατρίδας μου.

Ήρθε όμως η ώρα να ξεπληρώσω ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην ιδιαίτερη Πατρίδα των γονιών μου, τον θρυλικό μα και ηρωικό και καταματωμένο ιστορικό Πόντο. Τον Πόντο τον ανάσπαλτον. Μια πατρίδα που δεν την έζησα ούτε καν τη γνώρισα, μα κατέθεσα όμως όλη τη λατρεία της ψυχής μου. Μια πατρίδα που χάθηκε σ’ εκείνο το μεγάλο παζάρι ντροπής του αιώνα μας, όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιήθηκαν σαν ανταλλάξιμο είδος. Θέλω τα τραγούδια αυτά να είναι ένα μνημόσυνο στα θύματα εκείνης της θηριωδίας, αλλά και ένα μήνυμα στη σημερινή πολυτάραχη εποχή μας.

Όχι άλλες χαμένες πατρίδες. Όχι άλλα δάκρια. Τέλος θέλω με τον τρόπο αυτό να τιμήσω όλους εκείνους τους αθεράπευτα νοσταλγούς της ποντιακής γης που φύγανε χωρίς να μπορέσουν να δουν τη μαρτυρική τους Πατρίδα και τα λιγοστά γερόντια μας που ζουν ακόμα, για να θυμίζουν με την παρουσία τους τη μεγαλύτερη τραγωδία μα και θηριωδία του αιώνα μας.

Αγαπημένα μου αδέρφια, Πόντιοι της ξενιτιάς, αν σας έμειναν λίγα δάκρια, σας παρακαλώ να μου τα στείλετε για να ποτίσω τα λουλούδια της μάνας μου.

Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Θα ήταν μια λύτρωση.

«Θρύλος, μύθος και πραγματικότητα»

Στο οπισθόφυλλο του δίσκου περιλαμβάνεται κι ένα κείμενο του Πάνου Γεραμάνη, για την πενηντάχρονη πορεία του Καζαντζίδη στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Θρύλος, μύθος και πραγματικότητα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης μπαίνει δυναμικά στο 2001 κουβαλώντας μαζί του ένα κολοσσιαίο έργο και μια ανεκτίμητη προσφορά πενήντα χρόνων στο λαϊκό μας τραγούδι, στη λαϊκή παράδοση και, σε προέκταση, στο λαϊκό μας πολιτισμό.

Η καλλιτεχνική του πολυτάραχη πορεία, που περνά μέσα από συμπληγάδες, σφραγίζει εποχές και γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η γεμάτη έκφραση και πάθος φωνή του με εντάσεις και χρώματα «ζωγράφισε» την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων στον αγώνα της σκληρής βιοπάλης. Τα τραγούδια που ερμηνεύει επί μισό αιώνα ο Καζαντζίδης εκφράζουν μια αλληλουχία αισθημάτων και συναισθημάτων: αγάπη, λύπη, χαρά, πόνο, δάκρυα, ελπίδα, πόθο, απογοήτευση, οργή, διαμαρτυρία, καρτερία. Δημιουργούν γόνιμους προβληματισμούς, ανησυχίες αλλά και ατμόσφαιρα για εκτόνωση σε τόνους και ρυθμούς απλούς λαϊκούς. Στο στίχο τους αυτά τα τραγούδια είναι ανθρώπινα, γνήσια, αληθινά, γι’ αυτό μίλησαν και μιλούν πάντα κατ’ ευθείαν στις αγνές ψυχές των απλών Ελλήνων. Η μελωδική τους πλευρά ξετυλίγει αυθεντικές μουσικές και φυσικό ήχο που στηρίζονται σε μοναδικούς στο είδος τους παίκτες-δεξιοτέχνες.

Συνισταμένη σε όλα αυτά είναι η ερμηνεία από τη γεμάτη ψυχικές εντάσεις και τρομερές εκτάσεις ουράνια φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη. Είναι η πιο μεγάλη, η πιο αγαπημένη φωνή των Ελλήνων από το 1951 μέχρι σήμερα. Το βαθύ παράπονο αυτής της φωνής εκφράζει την αγάπη προς το διπλανό μας, το σεβασμό προς τη μάνα και γενικά τα σεβάσμια πρόσωπα, τα πραγματικά αισθήματα των ερωτευμένων. Είναι η φωνή, που χωρίς φόβο, με τρόπο απλό, άμεσο κι αληθινό καταγγέλλει την κοινωνική αδικία, την εκμετάλλευση των φτωχών και των αδυνάτων.

Είναι η μεγάλη φωνή που συντροφεύει και αγκαλιάζει τους Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα, που σε αναζήτηση καλύτερης τύχης δουλεύουν νύχτα-μέρα σε ξένα σκλαβοπάζαρα, στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές.

Είναι η πονεμένη φωνή που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας, μιλάει παντού και πάντα στον εσωτερικό μας κόσμο και μας θυμίζει τα παλιά φτωχά, δύσκολα μα τόσο ευτυχισμένα χρόνια, που τα νοσταλγούμε για την ανθρωπιά και την καλοσύνη που υπήρχε τότε. Η ζωή του Στέλιου Καζαντζίδη – ο οποίος σήμερα πατάει γερά στα εβδομήντα χρόνια του – είναι δεμένη με τα τραγούδια του, με το έργο του, ή καλύτερα με το κοινωνικό λαϊκό τραγούδι, που θα μπορούσε να άφοβα να πούμε ότι αυτό το είδος γεννήθηκε και πορεύεται μαζί του επί πενήντα ολόκληρα χρόνια.

Είναι το τραγούδι του ελληνικού λαού που μιλά στην ψυχή του με τη δύναμη και το πάθος της φωνής του Στέλιου κι ακούγεται από τις φτωχογειτονιές της Ελλάδας ως τα πέρατα του κόσμου και ως την άκρια της γης.

Τα δύσκολα παιδικά του (κατοχικά) και εφηβικά του χρόνια και γενικά τα βιώματα του, που αποτελούν μια μεγάλη αλήθεια ζωής, ο Στέλιος Καζαντζίδης τα έκανε τραγούδια και τα τραγούδησε για έναν κόσμο, για ένα λαό σε μια περίοδο που η χώρα αγωνιζόταν να βγει από μια ανώμαλη περίοδο, να συνέλθει από τα τραύματα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Τότε ακριβώς, σ’ εκείνη τη δύσκολη και επικίνδυνη στροφή, η φωνή του Καζαντζίδη ήταν το μεγάλο βάλσαμο για τη φτωχολογιά. Ήταν μια συντροφιά και παρηγοριά για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους που έφευγαν με καράβια και με τρένα για την ξενιτιά αλλά και για τους δικούς τους ανθρώπους που έμεναν εδώ, στη χώρα, για να συνεχίσουν αποδιοργανωμένοι και αποδεκατισμένοι οικογενειακά τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης.

Από τότε έχουν περάσει πενήντα ολόκληρα χρόνια και η φωνή του Καζαντζίδη έχει κάνει έναν κύκλο περνώντας μέσα από ένα πλέγμα γεγονότων και προβλημάτων. Αυτή η μακρόχρονη πορεία του δημοφιλέστερου Έλληνα καλλιτέχνη δεν ήταν καθόλου εύκολη, ούτε στρωμένη με λουλούδια. Συνδέθηκε με πίκρες, βάσανα και ένα διαρκή πόλεμο, φανερό ή υποχθόνιο, από ανταγωνιστές ή και από «φίλους».

Παρ’ όλα αυτά και παρά την καραντίνα και τους αποκλεισμούς του από συγκεκριμένες δισκογραφικές εταιρίες, ο Καζαντζίδης με την παθολογική αγάπη ενός κόσμου που τον πίστευε, τον πιστεύει και τον ακολουθεί έδωσε τη μάχη και την κέρδισε. Μια μάχη που εξακολουθεί να δίνει μέχρι σήμερα, για να περνά στις μάζες το αυθεντικό, το γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Ένας μαχητής δυνατός και σήμερα ο Καζαντζίδης, με όπλο αυτή την αιώνια φωνή τραγουδά με ζωντάνια εφήβου.

Στο κατώφλι του 2001 με τα αρώματα του ρομαντισμού και τον αέρα της ελευθερίας να εκφράζεται και να τραγουδά όπως εκείνος θέλει, όπως επιθυμεί, συνεχίζει την υπέρλαμπρη πορεία του και προχωρεί στη διερεύνηση του έργου του.

Το 1989 αρχίζει η συνεργασία του με τη «Music Box International» και τον αλησμόνητο ιδιοκτήτη της Αντρέα Καϊάφα, που του έδωσε – μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας και ψυχολογικού πολέμου από άλλες εταιρείες, στεγανά και κυκλώματα – τη δυνατότητα να τραγουδήσει ελεύθερα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς πιέσεις καινούργια όμορφα λαϊκά τραγούδια, ποντιακά κομμάτια αλλά και παλιές δικές του επιτυχίες που παραμένουν πάντα διαχρονικές.

Στην ΜΒΙ ο Στέλιος Καζαντζίδης – όπως μου είχε εκμυστηρευτεί – έκανε αυτό που τον εκφράζει. Με την παρουσία του Αντρέα Καϊάφα, και σήμερα του Δημήτρη Κάππου, η εταιρεία αυτή για τον Καζαντζίδη είναι το σπίτι του. Λέει χαρακτηριστικά: «Επί δεκαετίες βασανιζόμουν στη μία και στην άλλη εταιρεία. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο. Μου τσάκισαν τα νεύρα. Εδώ λέω ελεύθερα τα τραγούδια που επιθυμώ».

Για πενήντα χρόνια ο κόσμος δε λάτρεψε το Στέλιο Καζαντζίδη μόνο ως μεγάλο ερμηνευτή αλλά και ως κοινωνό. Τα λαϊκά στρώματα βρήκαν μαζί του μία άλλη επικοινωνία και τον ανέβασαν στην κορυφή της ιεραρχίας του αγνού, του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού. Ο Καζαντζίδης είναι ο Άτλας που κουβαλάει στους ώμους και στην ψυχή του το βάρος εκείνου του τραγουδιού. Είναι ο θρύλος και ο μύθος που δε σβήνει από τη συνείδηση του λαού, όσο κι αν τον χτύπησαν ή τον πολεμούν ακόμη και τώρα τα κάθε λογής κατεστημένα μέσα κι έξω από το χώρο της λαϊκής μουσικής. Ο Καζαντζίδης συνεχίζει και στο νέο αιώνα. Η ζωή του όλη είναι ένα τραγούδι!Δεκατέσσερα από τα τραγούδια που ηχογράφησε ο Στέλιος Καζαντζίδης, κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής συνεργασίας του με την «Music Box International», από το 1989 έως το τέλος της ζωής του το 2001 κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε περιορισμένα αντίτυπα σε βαρύ βινύλιο 180 gr, με τίτλο «Στα μονοπάτια της αλήθειας»...Ανάμεσά τους ένας «Πρόλογος» του Στέλιου Καζαντζίδη και το «Έρχονται χρόνια δύσκολα» του Μάκη Ερημίτη, το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε στη διαδρομή του, που - όπως και ο «Πρόλογος» - κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε δίσκο βινυλίου. Είχαν πρωτοκυκλοφορήσει και τα δυο το 2000 στο cd single «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Πλευρά Α’

1) Πρόλογος Στέλιου Καζαντζίδη
2) Ο τραγουδιστής (Χρήστος Νικολόπουλος – Μάρω Μπιζάνη)
3) Της Γερακίνας γιος (Βασίλης Τσιτσάνης – Κώστας Βίρβος)
4) Πάρε τ’ αχνάρια μου (Θόδωρος Δερβενιώτης – Κώστας Βίρβος)
5) Πριν το χάραμα μονάχος (Γιάννης Παπαϊωάννου – Χαράλαμπος Βασιλειάδης)
6) Το αγριολούλουδο (Χρήστος Νικολόπουλος – Πυθαγόρας)
7) Έρχονται χρόνια δύσκολα (Μάκης Ερημίτης)
8) Το τελευταίο βράδυ μου (Στέλιος Καζαντζίδης – Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου)

Πλευρά Β’

1) Βραδιάζει (Χρήστος Νικολόπουλος – Σώτια Τσώτου)
2) Σαν απόκληρος γυρίζω (Βασίλης Τσιτσάνης)
3) Καταστροφές και συμφορές (Θόδωρος Δερβενιώτης – Χρήστος Κολοκοτρώνης)
4) Πέφτουν της βροχής οι στάλες (Βασίλης Τσιτσάνης)
5) Δεν θα ξαναγαπήσω (Μάνος Λοΐζος – Λευτέρης Παπαδόπουλος)
6) Γυρίζω απ’τη νύχτα (Χρήστος Νικολόπουλος – Πυθαγόρας)
7) Τσιάμπασιν (Παραδοσιακό - Διασκευή: Στάθης Καζαντζίδης)

«Ελλάδα και Έλληνες είναι δύο εχθρικές έννοιες…»

Στο εσώφυλλο φιλοξενούνται λίγα λόγια του Στέλιου Καζαντζίδη, όπως αποτυπώθηκαν στους δίσκους με τα τραγούδια του Πόντου:

Από μικρό παιδί κατάλαβα ότι Ελλάδα και Έλληνες είναι δύο εχθρικές έννοιες. Το ένοιωσα όταν κάποιοι σκοτώσανε στο ξύλο τον πατέρα μου γιατί πολεμούσε για μια καλύτερη ζωή. Το ένοιωσα από τα χαστούκια του αστυφύλακα γιατί πουλούσα τσιγάρα στην Ομόνοια για να βοηθήσω την χαροκαμένη μάνα μου. Και ήθελα να φύγω, να φύγω, να φύγω…

Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για μένα. Έμεινα εδώ για να τραγουδάω γι’ αυτούς που φύγανε. Έμεινα εδώ για να ακούω το λαϊκό τραγούδι να ξεφτιλίζεται και να γίνεται σεξ και πορνεία. Έμεινα εδώ για να δω ένα κοινωφελή οργανισμό ονόματι Ε.Υ.Δ.Α.Π., να ξηλώνει τα ρολόγια από το πατρικό μου σπίτι χωρίς προειδοποίηση και να συνεχίζει να μου στέλνει το λογαριασμό εδώ και χρόνια.

Χρόνια τώρα άλλοτε με τη φωνή μου κι άλλοτε με τη σιωπή μου τραγούδησα τον πόνο, τα μεράκια, τα ντέρτια, τις αγωνίες, τους καημούς, τις χαρές και τις πίκρες των ταπεινών, κατατρεγμένων και καταφρονεμένων τούτης εδώ της πατρίδας μου.

Ήρθε όμως η ώρα να ξεπληρώσω ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην ιδιαίτερη Πατρίδα των γονιών μου, τον θρυλικό μα και ηρωικό και καταματωμένο ιστορικό Πόντο. Τον Πόντο τον ανάσπαλτον. Μια πατρίδα που δεν την έζησα ούτε καν τη γνώρισα, μα κατέθεσα όμως όλη τη λατρεία της ψυχής μου. Μια πατρίδα που χάθηκε σ’ εκείνο το μεγάλο παζάρι ντροπής του αιώνα μας, όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιήθηκαν σαν ανταλλάξιμο είδος. Θέλω τα τραγούδια αυτά να είναι ένα μνημόσυνο στα θύματα εκείνης της θηριωδίας, αλλά και ένα μήνυμα στη σημερινή πολυτάραχη εποχή μας.

Όχι άλλες χαμένες πατρίδες. Όχι άλλα δάκρια. Τέλος θέλω με τον τρόπο αυτό να τιμήσω όλους εκείνους τους αθεράπευτα νοσταλγούς της ποντιακής γης που φύγανε χωρίς να μπορέσουν να δουν τη μαρτυρική τους Πατρίδα και τα λιγοστά γερόντια μας που ζουν ακόμα, για να θυμίζουν με την παρουσία τους τη μεγαλύτερη τραγωδία μα και θηριωδία του αιώνα μας.

Αγαπημένα μου αδέρφια, Πόντιοι της ξενιτιάς, αν σας έμειναν λίγα δάκρια, σας παρακαλώ να μου τα στείλετε για να ποτίσω τα λουλούδια της μάνας μου.

Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Θα ήταν μια λύτρωση.

«Θρύλος, μύθος και πραγματικότητα»

Στο οπισθόφυλλο του δίσκου περιλαμβάνεται κι ένα κείμενο του Πάνου Γεραμάνη, για την πενηντάχρονη πορεία του Καζαντζίδη στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Θρύλος, μύθος και πραγματικότητα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης μπαίνει δυναμικά στο 2001 κουβαλώντας μαζί του ένα κολοσσιαίο έργο και μια ανεκτίμητη προσφορά πενήντα χρόνων στο λαϊκό μας τραγούδι, στη λαϊκή παράδοση και, σε προέκταση, στο λαϊκό μας πολιτισμό.

Η καλλιτεχνική του πολυτάραχη πορεία, που περνά μέσα από συμπληγάδες, σφραγίζει εποχές και γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η γεμάτη έκφραση και πάθος φωνή του με εντάσεις και χρώματα «ζωγράφισε» την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων στον αγώνα της σκληρής βιοπάλης. Τα τραγούδια που ερμηνεύει επί μισό αιώνα ο Καζαντζίδης εκφράζουν μια αλληλουχία αισθημάτων και συναισθημάτων: αγάπη, λύπη, χαρά, πόνο, δάκρυα, ελπίδα, πόθο, απογοήτευση, οργή, διαμαρτυρία, καρτερία. Δημιουργούν γόνιμους προβληματισμούς, ανησυχίες αλλά και ατμόσφαιρα για εκτόνωση σε τόνους και ρυθμούς απλούς λαϊκούς. Στο στίχο τους αυτά τα τραγούδια είναι ανθρώπινα, γνήσια, αληθινά, γι’ αυτό μίλησαν και μιλούν πάντα κατ’ ευθείαν στις αγνές ψυχές των απλών Ελλήνων. Η μελωδική τους πλευρά ξετυλίγει αυθεντικές μουσικές και φυσικό ήχο που στηρίζονται σε μοναδικούς στο είδος τους παίκτες-δεξιοτέχνες.

Συνισταμένη σε όλα αυτά είναι η ερμηνεία από τη γεμάτη ψυχικές εντάσεις και τρομερές εκτάσεις ουράνια φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη. Είναι η πιο μεγάλη, η πιο αγαπημένη φωνή των Ελλήνων από το 1951 μέχρι σήμερα. Το βαθύ παράπονο αυτής της φωνής εκφράζει την αγάπη προς το διπλανό μας, το σεβασμό προς τη μάνα και γενικά τα σεβάσμια πρόσωπα, τα πραγματικά αισθήματα των ερωτευμένων. Είναι η φωνή, που χωρίς φόβο, με τρόπο απλό, άμεσο κι αληθινό καταγγέλλει την κοινωνική αδικία, την εκμετάλλευση των φτωχών και των αδυνάτων.

Είναι η μεγάλη φωνή που συντροφεύει και αγκαλιάζει τους Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα, που σε αναζήτηση καλύτερης τύχης δουλεύουν νύχτα-μέρα σε ξένα σκλαβοπάζαρα, στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές.

Είναι η πονεμένη φωνή που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας, μιλάει παντού και πάντα στον εσωτερικό μας κόσμο και μας θυμίζει τα παλιά φτωχά, δύσκολα μα τόσο ευτυχισμένα χρόνια, που τα νοσταλγούμε για την ανθρωπιά και την καλοσύνη που υπήρχε τότε. Η ζωή του Στέλιου Καζαντζίδη – ο οποίος σήμερα πατάει γερά στα εβδομήντα χρόνια του – είναι δεμένη με τα τραγούδια του, με το έργο του, ή καλύτερα με το κοινωνικό λαϊκό τραγούδι, που θα μπορούσε να άφοβα να πούμε ότι αυτό το είδος γεννήθηκε και πορεύεται μαζί του επί πενήντα ολόκληρα χρόνια.

Είναι το τραγούδι του ελληνικού λαού που μιλά στην ψυχή του με τη δύναμη και το πάθος της φωνής του Στέλιου κι ακούγεται από τις φτωχογειτονιές της Ελλάδας ως τα πέρατα του κόσμου και ως την άκρια της γης.

Τα δύσκολα παιδικά του (κατοχικά) και εφηβικά του χρόνια και γενικά τα βιώματα του, που αποτελούν μια μεγάλη αλήθεια ζωής, ο Στέλιος Καζαντζίδης τα έκανε τραγούδια και τα τραγούδησε για έναν κόσμο, για ένα λαό σε μια περίοδο που η χώρα αγωνιζόταν να βγει από μια ανώμαλη περίοδο, να συνέλθει από τα τραύματα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Τότε ακριβώς, σ’ εκείνη τη δύσκολη και επικίνδυνη στροφή, η φωνή του Καζαντζίδη ήταν το μεγάλο βάλσαμο για τη φτωχολογιά. Ήταν μια συντροφιά και παρηγοριά για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους που έφευγαν με καράβια και με τρένα για την ξενιτιά αλλά και για τους δικούς τους ανθρώπους που έμεναν εδώ, στη χώρα, για να συνεχίσουν αποδιοργανωμένοι και αποδεκατισμένοι οικογενειακά τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης.

Από τότε έχουν περάσει πενήντα ολόκληρα χρόνια και η φωνή του Καζαντζίδη έχει κάνει έναν κύκλο περνώντας μέσα από ένα πλέγμα γεγονότων και προβλημάτων. Αυτή η μακρόχρονη πορεία του δημοφιλέστερου Έλληνα καλλιτέχνη δεν ήταν καθόλου εύκολη, ούτε στρωμένη με λουλούδια. Συνδέθηκε με πίκρες, βάσανα και ένα διαρκή πόλεμο, φανερό ή υποχθόνιο, από ανταγωνιστές ή και από «φίλους».

Παρ’ όλα αυτά και παρά την καραντίνα και τους αποκλεισμούς του από συγκεκριμένες δισκογραφικές εταιρίες, ο Καζαντζίδης με την παθολογική αγάπη ενός κόσμου που τον πίστευε, τον πιστεύει και τον ακολουθεί έδωσε τη μάχη και την κέρδισε. Μια μάχη που εξακολουθεί να δίνει μέχρι σήμερα, για να περνά στις μάζες το αυθεντικό, το γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Ένας μαχητής δυνατός και σήμερα ο Καζαντζίδης, με όπλο αυτή την αιώνια φωνή τραγουδά με ζωντάνια εφήβου.

Στο κατώφλι του 2001 με τα αρώματα του ρομαντισμού και τον αέρα της ελευθερίας να εκφράζεται και να τραγουδά όπως εκείνος θέλει, όπως επιθυμεί, συνεχίζει την υπέρλαμπρη πορεία του και προχωρεί στη διερεύνηση του έργου του.

Το 1989 αρχίζει η συνεργασία του με τη «Music Box International» και τον αλησμόνητο ιδιοκτήτη της Αντρέα Καϊάφα, που του έδωσε – μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας και ψυχολογικού πολέμου από άλλες εταιρείες, στεγανά και κυκλώματα – τη δυνατότητα να τραγουδήσει ελεύθερα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς πιέσεις καινούργια όμορφα λαϊκά τραγούδια, ποντιακά κομμάτια αλλά και παλιές δικές του επιτυχίες που παραμένουν πάντα διαχρονικές.

Στην ΜΒΙ ο Στέλιος Καζαντζίδης – όπως μου είχε εκμυστηρευτεί – έκανε αυτό που τον εκφράζει. Με την παρουσία του Αντρέα Καϊάφα, και σήμερα του Δημήτρη Κάππου, η εταιρεία αυτή για τον Καζαντζίδη είναι το σπίτι του. Λέει χαρακτηριστικά: «Επί δεκαετίες βασανιζόμουν στη μία και στην άλλη εταιρεία. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο. Μου τσάκισαν τα νεύρα. Εδώ λέω ελεύθερα τα τραγούδια που επιθυμώ».

Για πενήντα χρόνια ο κόσμος δε λάτρεψε το Στέλιο Καζαντζίδη μόνο ως μεγάλο ερμηνευτή αλλά και ως κοινωνό. Τα λαϊκά στρώματα βρήκαν μαζί του μία άλλη επικοινωνία και τον ανέβασαν στην κορυφή της ιεραρχίας του αγνού, του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού. Ο Καζαντζίδης είναι ο Άτλας που κουβαλάει στους ώμους και στην ψυχή του το βάρος εκείνου του τραγουδιού. Είναι ο θρύλος και ο μύθος που δε σβήνει από τη συνείδηση του λαού, όσο κι αν τον χτύπησαν ή τον πολεμούν ακόμη και τώρα τα κάθε λογής κατεστημένα μέσα κι έξω από το χώρο της λαϊκής μουσικής. Ο Καζαντζίδης συνεχίζει και στο νέο αιώνα. Η ζωή του όλη είναι ένα τραγούδι!