ΜΗ ΜΑΣ ΤΟ ΛΕΣ...ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ!...Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ ΗΘΟΠΟΙΟ..

 ΜΗ ΜΑΣ ΤΟ ΛΕΣ...ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ!...Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ ΗΘΟΠΟΙΟ...Ο Δημήτρης Αλεξανδρής μιλάει σε συνέντευξή του για τα πρώτα χρόνια της υποκριτικής του καριέρας, την πρώτη ματαίωση που βίωσε αλλά και για τους ηθοποιούς που ενδεχομένως θαύμαζε και θα ήθελε να τους μοιάσει...Πρέπει να ήμουν 21 -22 χρόνων. Δεν έπαθα το σοκ που λένε ότι παθαίνουν όσοι βλέπουν την εικόνα τους στην οθόνη. Έπαθα σοκ με τις αναδράσεις του κόσμου γιατί τότε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήταν πολύ σκληρό πράγμα. Οι θεατές συμμετείχαν με γέλια -και όχι εκεί που έπρεπε πάντα (γελάει)- και με γιουχαρίσματα. Είχε από όλα και ήταν ένα πολύ μεγάλο σοκ για μένα. Αλλά ο τρόπος που είδα εγώ τον εαυτό μου νομίζω ότι ήταν ψύχραιμος...Έπαιζα σε κάποιες ερασιτεχνικές παραστάσεις γιατί ήμουν στη θεατρική ομάδα του σχολείου και ένιωθα ότι μου άρεσε πολύ. Δεν το είχα σκεφτεί, όμως, να γίνω ηθοποιός. Όταν πια ήρθε η στιγμή να σκεφτώ σοβαρά πώς θα ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου όσον αφορά το κομμάτι του επαγγέλματος, το να γίνω ηθοποιός, τουλάχιστον στο μυαλό ενός εφήβου, φαινόταν ως κάτι που θα μπορούσα να κάνω για αρκετά χρόνια.

Δεν είχα πάει ποτέ θέατρο, είχα δει αρκετό σινεμά αλλά όχι πολύ, και η τηλεόραση τότε είχε μόνο δύο κανάλια και δεν παρακολουθούσα. Μετά, όταν πήγα στη σχολή άρχισαν αυτά τα πράγματα να γίνονται πιο συγκεκριμένα. Τώρα που το σκέφτομαι υπήρχε μια αθώα και πιο αφτιασίδωτη ματιά σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είχα δηλαδή μύθους ούτε να καταρρίψω ούτε να συντηρήσω. Κι έτσι, όταν μου λέγανε, ειδικά στην αρχή, ότι είναι καταπληκτικός ο Δημήτρης Χορν, δεν το έβλεπα έτσι. Εμένα δεν μου άρεσε και δεν μου αρέσει ακόμα, τον βρίσκω πολύ επιτηδευμένο - όχι ότι δεν ήταν καλός ηθοποιός. Άρα η πρώτη μου αίσθηση απέναντι σε αυτό το πράγμα ήταν αθώα και ευθεία. Δεν ήταν σπουδαίο από κάτι που είχα ακούσει, ήταν σπουδαίο από αυτό που είχα ζήσει.