Ο ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ...ΕΓΙΝΕ 57 ΕΤΩΝ...8 ΜΑΡΤΙΟΥ 1968..

Ο ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ...ΕΓΙΝΕ 57 ΕΤΩΝ...8 ΜΑΡΤΙΟΥ 1968...Ως συγκρότημα ήμασταν πάντα της άποψης «στην επιτυχία να φεύγεις, στην αποτυχία να γυρνάς». Το έλεγε η γιαγιά μου αυτό. Στην επιτυχία είναι όλα λαμπερά και εύκολα. Αντίθετα, η αποτυχία είναι ο δάσκαλος. Στην αποτυχία φαίνεται πόσο σε πιστεύει η εταιρεία, αν οι φίλοι σου είναι όντως κοντά σου. Κάποια εποχή όταν ήμουν στις μαύρες μου, πήγαινα στην εθνική βιβλιοθήκη, επέλεγα ένα βιβλίο στην τύχη και επέβαλλα στον εαυτό μου να το διαβάσει. Μια μέρα δεν είχα κουράγιο να κάνω ούτε αυτό. Πήγα, πήρα ένα βιβλίο με αποφθέγματα κινέζικής σοφίας, άνοιξα στην τύχη μια σελίδα και έπεσα πάνω σε αυτό «Δεν σου πάει τίποτα καλά, να χαίρεσαι γιατί σου πάνε όλα καλά». Μου έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη.Να παίζεις μπροστά σε άδειες θέσεις ή με ελάχιστους από κάτω. Το ζήσαμε πέντε χρόνια. Υπήρχε όμως πάθος και λύσσα. Λέγαμε στους εαυτούς μας «αν δεν τραγουδάς, αν δεν παίζεις, τι θα κάνεις στη ζωή σου;». Ο Φίλιππος είχε την πιτσαρία και εγώ δούλευα από εδώ και από κει, πότε dj πότε οικοδομή, τα πάντα. Η μουσική ήταν ό,τι καλύτερο είχαμε τότε στις ζωές μας. Και το σημαντικότερο: δεν κάναμε ποτέ κάτι για τους άλλους, μόνο για τον εαυτό μας. Αυτός ήταν κι ο λόγος που γενικά δεν τα πηγαίναμε καλά με τις δισκογραφικές, δεν μας καταλάβαιναν και μας θεωρούσαν «αλητάμπουρες» επειδή επιμέναμε πολύ σε αυτό που θέλαμε κάθε φορά να κάνουμε.Τα τραγούδια μας γίνονταν επιτυχίες αφού τα είχαμε παίξει 7-8 μετά την κυκλοφορία, αφού πρώτα τα παίζαμε σε συναυλίες και έμπαιναν στο πετσί σου. Για παράδειγμα, το «Πούλα με» ήταν στο δεύτερο μας δίσκο, σε μια εποχή που η εταιρεία ήθελε να μας διώξει. Δεν το πρόσεξε κανείς, δεν ακούστηκε τότε στα ραδιόφωνα και έγινε επιτυχία μετά την κυκλοφορία του τρίτου μας δίσκου.Για μένα πάνω απ’ όλα είναι ο στίχος. Κι για αυτό αγαπώ ιδιαίτερα τους ποιητές και τους ανθρώπους που γράφουν. Μια φορά είχα ρωτήσει τον Μάνο Ελευθερίου γιατί είναι τόσο σημαντικοί οι στίχοι σε ένα τραγούδι και μου είχε πει «υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος για να το καταλάβεις. Αντικατάστησε σε ένα τραγούδι τη λέξη “φεγγάρι” με τη λέξη “μουλάρι”». Αλλάζοντας απλώς μία μόνο λέξη μπορείς να απογειώσεις ή να καταστρέψεις ένα τραγούδι. Τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν και παιδεύτηκαν για να βρουν τις κατάλληλες λέξεις, όπως πχ οι αδελφοί Κατσιμίχα στα τραγούδια των οποίων δεν μπορείς να αλλάξεις όχι λέξη ούτε κόμμα, τους αγαπώ πολύ.Αψηφίσαμε τις ταμπέλες σε μια εποχή που, ειδικά στη μουσική, έπαιζαν πολύ μεγάλο ρόλο. Παρόλα αυτά, νομίζω ο μόνος τρόπος για να κάνεις τη δουλειά σου είναι να κάνεις του κεφαλιού σου και να αναλάβεις την ευθύνη. Εμείς με αυτά δεν είχαμε θέμα. Θέλαμε τον Γκόρντον Γκάνο από τους Violent Femmes; Συνεργαζόμασταν μαζί του. Θέλαμε τον Μάκη Χριστοδολόπουλο; Θα δουλεύαμε μαζί -και μας βρίζανε.

Γι’ αυτό και οι «βαθιά έντεχνοι» δεν μας γούσταραν ποτέ. Δεν μας ένοιαζε καθόλου όμως. Επίσης, όταν από κάποια στιγμή και μετά γίνεσαι πετυχημένος σε αυτό που κάνεις, δεν θα αρέσεις σε όλους. Μα για σκέψου, ήμασταν πέντε κωλόπαιδα που γεμίζαμε τα στάδια, έχουμε κάνει πράγματα που δύσκολα τα πετυχαίνει ένα συγκρότημα. Λέγανε διάφορα, με κορυφαίο αυτή τη βλακεία με την «τελευταία συναυλία». Εμείς από την άλλη, όσα τραγούδια άλλων δημιουργών μάς άρεσαν τα παίζαμε στις συναυλίες μας. Δεν είχαμε τέτοια θέματα.Μπορώ να σου πω ότι ακόμα και σήμερα ίσως να μην την έχουμε αντιληφθεί. Ξέρεις, εκεί γύρω στο 1993 καταλάβαμε ότι εδραιωθήκαμε, όμως η επιτυχία ήταν κάτι άλλο. Είμαστε πολύ τυχεροί. Έχουμε αγαπηθεί πολύ από το κοινό, έχουμε παίξει πολύ, παντού. Έχουμε ζήσει πράγματα που λίγοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα έχουν ζήσει.