ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ - ''ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΨΥΧΕΣ.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ - ''ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΨΥΧΕΣ...''ΕΝΑΣ ΑΣΘΕΝΗΣ ΘΥΜΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ''...Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ''..Ηταν η τελευταία συνέντευξη που έδωσε ζωντανά και σε μέσο ενημέρωσης στις 13 Σεπτεμβρίου 2024 μιλώντας στην εκπομπή “Επιστροφή στο μέλλον” με τον Λευτέρη Συμβουλάκη στο Radiome 88.4. Ο Μανώλης Λιδάκης, που έφυγε από τη ζωή στις 26 Φεβρουαρίου 2025, είχε επιλέξει να μιλήσει τελευταία φορά δημόσια σε μια συνέντευξη που εκείνος επέλεξε να δώσει στο Radiome 88.4 για την περιπέτεια της υγείας του, τον Άδωνι Γεωργιάδη που τον είχε αποκαλέσει “Μπόμπο”, το σύστημα Υγείας αλλά και συνολικά για την Ελλάδα του σήμερα, τα κακώς κείμενα της σημερινής κοινωνίας, την αλλοτρίωση της κοινωνίας και των ανθρώπων, για το ρήγμα όπως έλεγε που είχε ανοίξει στους ανθρώπινους δεσμούς και τις σχέσεις. Φιλικός, ανθρώπινος ο Μανώλης Λιδάκης μιλούσε στον ραδιοφωνικό αέρα του Radiome 88.4 νοσηλευόμενος σε Κέντρο Αποκατάστασης μετά την περιπέτεια στο ΠΑΓΝΗ και την μεγάλη αναμονή για το χειρουργείο του.

Δεν ήταν θυμωμένος ήταν στενοχωρημένος. Τον αναζητήσαμε τότε για την ανάρτηση που είχε κάνει σχετικά με τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον Υπουργό Υγείας. Του ζητήσαμε να μιλήσει για αυτό και αρνήθηκε. “Μου φαίνεστε συμπαθείς σε αυτό το ραδιόφωνο, θα μιλήσω αλλά όχι για τον Μπόμπο” είπε λίγα λεπτά πριν βγει στον αέρα κι όταν βγήκε στον “αέρα” του ραδιοφώνου μόνος του θέλησε να εξηγήσει τι εννοούσε σχετικά με την αναφορά αυτή...Μίλησε για τους ανθρώπους στα νοσοκομεία και τον πόνο που βιώνουν μέσα σε ένα διαλυμένο ΕΣΥ, τους γιατρούς, τους μετανάστες και τον χαμένο ανθρωπισμό της κοινωνίας. Επιθυμία του ήταν μια: η εκπομπή να κλείσει με το τραγούδι “Το Ρήγμα”. Αυτό και έγινε, ήταν το λιγότερο μπροστά στην τιμή που μας έκανε να μας μιλήσει αλλά και να μας ακούει… Γιατί το ξέραμε ότι μας άκουγε, ήταν ενεργός ακροατής. Του άρεσαν οι εκπομπές και η μουσική που το Radiome 88.4 metad;idei.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Μανώλη Λιδάκη, το Radiome 88.4 και το radiome.gr δημοσιεύει ολόκληρη τη συνέντευξη του Μανώλη Λιδάκη, που έμελλε να είναι και η τελευταία που παραχώρησε σε μέσο ενημέρωσης.

Ακούστε την τελευταία συνέντευξη του Μανώλη Λιδάκη στις 13 Σεπτεμβρίου 2024 στο Radiome 88.4:

Διαβάστε αναλυτικά όλα όσα ειπώθηκαν:

Λ.Σ: Να περάσουμε ευθύς αμέσως τώρα σε έναν ξεχωριστό καλεσμένο. Είναι χαρά μας να μιλήσουμε με εκείνον. Ωστόσο, δεν θα είναι μια συνέντευξη έτσι για να τον παρουσιάσουμε, δεν χρειάζεται συστάσεις.

Αλλά για να μας πει εκείνος τι βίωσε μέσα από μια περιπέτεια υγείας που είδε το σύστημα πόσο σάπιο είναι από μέσα. Και δεν μιλώ για το ανθρώπινο προσωπικό, το δυναμικό γιατρούς και νοσηλευτές. Οι άνθρωποι αυτοί καταβάλλουν κάθε μέρα τεράστιες προσπάθειες.

Ωστόσο, το σύστημα είναι τέτοιο που δεν έχει το επαρκές προσωπικό και πολλές φορές δεν έχει και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Μαζί μας είναι ο κύριος Μανώλης Λιδάκης. Καλημέρα σας.

Μανώλης Λιδάκης: Καλημέρα.

Λ.Σ: Κύριε Λιδάκη τις προηγούμενες ημέρες έγινε μια έντονη συζήτηση στη δημόσια σφαίρα για την περιπέτεια που βέβαια έχετε με την υγεία σας και να ευχηθούμε περαστικά αλλά και τα όσα διαπιστώσατε ως ασθενής πλέον και χρήστης του συστήματος. Θα θέλατε να μιλήσουμε γι’ αυτό;

Μανώλης Λιδάκης: Κοιτάξτε, εγώ δεν επαίρομαι ότι είμαι κάποιος ο οποίος προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια όλων και ούτε θέλω να αναφερθώ καν στην ανάρτηση στην οποία σήκωσα και η οποία πιθανότατα να μην είχε ανέβει αν εγώ δεν είχα βρεθεί εκεί για μια εγχείρηση η οποία συνεχώς έπαιρνε αναβολές, αναβολές, αναβολές.

Λ.Σ: Ήσασταν δηλαδή σε λίστα και εσείς, ήσασταν σε λίστα. Ορίστε, πείτε μου, πείτε μου, σας ακούω. Ήσασταν σε λίστα δηλαδή;

Μανώλης Λιδάκης: Όχι και να σας πω, εκεί δεν μετράνε ούτε αν έχεις γνωριμίες, ούτε ποιος είσαι, ούτε τι είσαι. Δηλαδή, σε αυτό που είναι δίκαιο για όλους είναι ότι όλοι είναι αδικημένοι.

Το μοναδικό κομμάτι ας πούμε δικαιοσύνης στο σύστημα υγείας είναι ότι είναι όλοι αδικημένοι.

Επίσης, άκουγα κάτι μια κουβέντα με έναν κύριο, ο προηγούμενος που μίλαγε και δεν πρόλαβα να ακούσω.

Τι ήταν ο κύριος αυτός;

Λ.Σ: Αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρώην πρόεδρος του Εθνικού Σταδίου Ελευθερίας στο Ηράκλειο. Στον Οργανισμό Πληρωμών των Επιδοτήσεων.

Μανώλης Λιδάκης: Μάλιστα. Όλοι αυτοί λοιπόν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, έτσι.

Λ.Σ: Μετακλητός είναι εκείνος, είναι ιδιωτικός υπάλληλος που υπηρετεί…

Μανώλης Λιδάκης: Δεν γνωρίζω τι σημαίνει το μετακλητός.

Λ.Σ: Η θέση του η εργασιακή είναι σε ιδιωτικό τομέα που επελέγει από τον προηγούμενο υπουργό τον κύριο Αυγενάκη για να υπηρετήσει για έξι μήνες στον ΟΠΚΠ. Μάλιστα.

Μανώλης Λιδάκης: Λοιπόν, παρά τα αυτά λοιπόν, ο καθένας βγαίνει και δίνει μία συνέντευξη και μιλάει και ουσιαστικά γιατί την άκουγα την κουβέντα.

Ο κύριος αυτός δεν είπε τίποτα. Είπε να βοηθήσω. Τι να βοηθήσετε και τόσα χρόνια τι κάνετε, βοηθάτε.

Ξέρετε, έχουμε χάσει αυτό που λέγεται φιλότιμο, αξιοπρέπεια. Υπάρχει μία ανθρωποφαγία και μία αλληλό-ανθρωποφαγία. Το επίπεδο των πολιτικών και της πολιτικής με -ητα είναι πάρα πάρα πάρα πολύ χαμηλό.

Νομίζω ότι σε άλλα κράτη του κόσμου δεν θα έβγαιναν ούτε πρόεδροι κοινότητας ενός χωριού τετρακοσίων ατόμων, διότι είναι και το επίπεδο χαμηλό. Εδώ αν εγώ σας ρωτήσω τώρα, είστε πολιτικοποιημένος και μου πείτε ναι, η επόμενη μου ερώτηση ξέρετε ποια είναι. Πείτε τι.

Και τι κόμμα είστε. Δηλαδή μπερδεύουν την πολιτική με τα κόμματα. Είμαστε πάρα πολύ πίσω.

Επίσης αυτή η πελατειακή σχέση, τάξε μου να σου τάξω, δώσ’ μου να σου δώσω, αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ στην Ελλάδα. Αυτό όμως εμένα που με αφορά αυτή τη στιγμή και γι’ αυτό έγινε η ανάρτηση, γιατί αν δεν ήμουνα

κι εγώ ένας από αυτούς που πονάγανε εκεί μέσα, πιθανότατα να έλεγα αυτό, το σύστημα υγείας της Ελλάδας

είναι άθλιο. Και να το έλεγα και μετά να το ξεχνούσα κι εγώ, όπως κάνουν όλοι.

Αυτό για να το νιώσεις, πρέπει να το βιώσεις μες στο πετσί σου. Να καταλάβεις τι σημαίνει να είναι μια γριούλα,

την οποία την κοροϊδεύουν κάθε τόσο, ότι θα μπει χειρουργείο και αν δείτε τα ματάκια της με τι αγωνία, διότι ο άνθρωπος όταν γεράσει ξαναγίνεται μωρό.

Η διαφορά είναι ότι το μωρό δεν ξέρει, ενώ η γριούλα τα βλέπει στα ματάκια της, ότι είναι αθώα και αγνά, αλλά έχει ξαναγίνει μωρό.

Αλλά ξέρει όμως ότι πρέπει να χειρουργηθεί. Υπάρχει η απόγνωση αυτή στα μάτια.

Εγώ αυτή τη στιγμή, επειδή μου φανήκατε συμπαθής, μου φανήκατε άνθρωπος που αξίζει τον κόπο, γιατί είμαστε και σε μια εποχή που ψάχνουμε όλοι οι άνθρωποι να μιλήσουμε, ψάχνουμε να κάνουμε ξεσκαρτάρισμα ανθρώπων, η ίδια η εποχή μας έχει αναγκάσει.

Χάθηκε η ξενοιασιά, κάθε μέρα ο άλλος ξυπνάει και το πρώτο πράγμα που έρχεται είναι στο μυαλό του μια λαίλαπα υποχρεώσεων και τι θα πρωτοκάνω σήμερα. Δεν το βλέπουμε.

Δηλαδή αυτό που με ανησυχεί είναι ότι συνηθίσαμε να κάθεται ένας σε μια καρέκλα στο σπίτι του, δηλαδή παντοφλοφόρος, καναπεδοκρατούμενος, τηλεορασόπληκτος, και να τρώει μια πίτσα και να βλέπει το κεφαλάκι του παιδιού στη γάζα κομμένο πεταμένο στη μια άκρη και το κορμάκι του στην άλλη.

Πιθανό να είναι αυτός ο στόχος.

Λ.Σ: Γιατί κύριε Λιδάκη πιστεύετε ότι έχουμε περάσει σε αυτή την όχθη, δηλαδή σαν να μας φαίνονται όλα αυτά φυσιολογικά μακριά από μας;

Μανώλης Λιδάκης: Αυτό σας είπα. Ακριβώς πετύχατε διάνα, δηλαδή μπήκατε μέσα στο λογισμό μου.

Το άσχημο είναι ότι τα συνηθίσαμε και τα θεωρούμε πλέον φυσιολογικά.

Και όλα αυτά γίνονται με αργούς ρυθμούς, ούτως ώστε να μην γίνονται εύκολα αντιληπτά και γρήγορα.

Ξανά μανά βλέπω ανθρώπους με covid, με μάσκες. Εδώ που είμαι ξέρετε τι covid έχει εδώ που είμαι.

Δεν μπορεί να διανοηθείτε. Τους έχουν χωρίσει, δηλαδή αυτούς που νοσούν από το covid,

αυτή την τεράστια μπίζνα η οποία εκτός από μπίζνα είχε και στόχο να τρομοκρατεί τους ανθρώπους και αυτή τη στιγμή όλοι οι άνθρωποι είναι φοβισμένοι. Έχουμε πρωτόγνωρα φαινόμενα.

Η εnδοοικογενειακή βία στα ύψη. Ο παππούς να βιάζει το εγγονάκι. Δηλαδή είναι η απόλυτη εποχή της απόλυτης τρέλας.

Τώρα θα μου πείτε δεν γινόντουσαν και παλιά αυτά; Όχι σε αυτό το βαθμό και δεν κυκλοφορούσαν. Δηλαδή τώρα γίνεται κάτι και μετά το ξέρουμε.

Εγώ ήταν να μπω στο χειρουργείο και έρχεται ο άλλος από το ρεύμα (αναφέρεται σε περιστατικό επικαιρότητας με ηλεκτροπληξία) που του έχουν κόψει τη γλώσσα. Δηλαδή για συλλογιστείτε λίγο. Μάλλον ας συλλογιστούμε όλοι μαζί.

Τι συμβαίνει. Τι συμβαίνει και ξέρετε και γιατί. Το λυπηρό είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Διότι περί του συμφέροντος το σύμπαν περιστρέφεται. Και το συμφέρον τα πάντα ανατρέπει. Εγώ δεν είμαι μαλάκας που κάθομαι και βλέπω και παρακολουθώ τι γίνεται.

Εγώ είμαι ένας φτωχός καλλιτέχνης ο οποίος δεν κατέθεσε την ψυχή του στο βωμό ούτε του χρήματος ούτε τίποτα. Γιατί ξέρετε τι είναι το χρήμα. Το χρήμα είναι η βενζίνη του ανθρώπου.

Δηλαδή αυτό το όχημα που λέγεται άνθρωπος για να κινηθεί χρειάζεται βενζίνη. Και ο άνθρωπος για να κινηθεί χρειάζεται κάποια λεφτούδάκια ούτως ώστε να μην είναι επαίτης.

Λ.Σ: Σωστά δεν είναι αυτός ο σκοπός.

Μανώλης Λιδάκης: Έτσι δεν είναι; Να θέλεις ας πούμε να πάρεις ένα παπούτσι και να μην το σκέφτεσαι για να πεις με βγάζει ο μισθός μου τώρα. Δεν με βγάζει γιατί αυτά λέγονται η απόλυτη εξαθλίωση.

Και δεν επιτρέπεται σε μια χώρα σαν αυτήν εδώ που ζούμε εμείς να είμαστε υπερήφανοι πλέον μόνο γιατί είμαστε αν όχι η ομορφότερη αλλά μία από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου. Γιατί αυτό μας απομείνει. Και θέλω να σας πω και κάτι.

Και από εκεί που παράγουμε κάτι από τον τουρισμό και αυτό θα εξαφανιστεί. Ξέρετε γιατί;

Γιατί πάει ο άλλος να πει μία μπίρα κάπου και του λέει 7 ευρώ.

Μία μπίρα. Ο άλλος την πληρώνει αλλά το σκέφτεται και δεν ξαναπάει. Και σιγά – σιγά

λοιπόν επιστρέφει στην πατρίδα του και μεταφέρει ό,τι είδε.

Αυτό είναι μια κακή διαρροή. Συγγνώμη. Είμαστε ακριβώς σαν τη γελάδα που κάνει το γάλα και μετά δίνει

μια κλωτσιά στην καρδάρα και το χείλη.

Αυτό είμαστε εμείς.

Λ.Σ: Κύριε Λιδάκη να σας ρωτήσω. Το φιλότιμο του προσωπικού, του ιατρικού, του νοσηλευτικού το είδατε ως μια ακτίδα φωτός ελπίδας σε όλο αυτό το καταρρέον σύστημα.

Μανώλης Λιδάκης: Όχι. Όχι. Διότι οι 15 που είναι στην αναμονή σε 5 μέρες θα έχουν γίνει 30.

Και σε ένα μήνα θα έχουν γίνει 70 που θα είναι στην αναμονή. Στις 80 μέρες αρχίζουν να πεθαίνουν. Οπότε λοιπόν θα εξαγριωθεί ο συγγενής του κάθε ανθρώπου και εκεί θα γίνει το μεγάλο μπραφ!

Για την ώρα το ελέγχουμε. Παραπάνω από μια ώρα με πήρε και χθες. Με πήρε ο Υπουργός Υγείας.

Τι λέω κύριε… Ακούστε κύριε. Εγώ αυτό που είπα δεν είχε να κάνει με εσάς ακριβώς.

Εγώ έκανα φίλο Μπόμπο που τον έκανε Μπόπο που τον είχα φίλο στο δημοτικό σχολείο.

Μπόμπος Μπόμπος του μοιάζεται και λίγο στο τέλος του λέω έγινε ομορφόπαιδό. Μην ανησυχείτε.

Μου λέει έχω χάσει κιλά.

Λέω μπράβο. Πολύ καλά. Μια χαρά.

Οπότε καταλαβαίνετε λοιπόν ότι τα πράγματα δεν εννοούν να εννοήσουν. Και επίσης αυτό ότι εμείς πλέον εδώ που ζούμε που έχουμε φτάσει που αλλάξαμε και αιώνα και χιλιετηρίδα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο τώρα πια ενώ ξέρουμε ότι όλα κάποτε τελειώνουν όλα για όλους κάποτε τελειώνουν παρόλα αυτά δεν διδαχτήκαμε τίποτα από αυτούς που παλέψανε, αγωνιστήκανε, σκοτωθήκανε για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι. Ξέρετε πόσα παλληκάρια θυσίασε η οικογένειά μου από τον πατέρα μου την πλευρά στη μάχη με τους Γερμανούς με τους οποίους εξακολουθούμε να τους βρίσκουμε μπροστά μας.

Ξέρετε πόσα παλληκάρια. 22 χρονών ο θείος μου ο Γιάννης. Γιατί, γιατί δεν δεχτήκανε να υποταχθούν.

Και ο πατέρας μου αντάρτης στα βουνά.

Λοιπόν ας κάνουμε κάτι λοιπόν και για αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι σε όλες τις περιπτώσεις κάνανε κάτι, θυσιαστήκανε για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι εντός εισαγωγικών γιατί άλλο η ελευθερία του να κυκλοφορείς έξω στον δρόμο και άλλο η αιχμαλωσία της ψυχής.

Δεν έχει να κάνει, είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Λ.Σ: Κύριε Λιδάκη, είστε αισιόδοξος για τις επόμενες γενιές ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Μανώλης Λιδάκης: Όχι, να σας πω. Οι επόμενες γενιές, δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον τους από τη στιγμή που δημιουργούνται συμμορίες ανηλίκων.

Στις οποίες οι συμμορίες ανηλίκων βέβαια, αν θέλετε να ξέρετε οι συμμορίες, ότι λειτουργούν με ιεραρχία. Έτσι, τα παιδιά αυτά. Έχω εγώ ένα 14χρονο γιο και θα μου είναι σε συμμορία και δεν θα το έχω καταλάβει.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η παγκόσμια κοινωνία νοσεί βαθύτατα. Δεν το έχουμε μόνο εμείς το πρόβλημα. Τι βαρβαρότητα αυτή να βάζουν έναν άνθρωπο κάτω να του κόβουν τη γλώσσα.

Έχετε καταλάβει που δηλαδή κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δεκαπέντε πίσω. Ένα βήμα μπροστά, δεκαπέντε βήματα πίσω.

Δηλαδή λοιπόν να κάτσουν όλοι μαζί αυτοί ας πούμε οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν και αυτήν τις φιλοδοξίες τους, τα όνειρά τους, αλλά δεν γνωρίζουν ότι το πιο ματαιόδοξο επάγγελμα του κόσμου είναι η πολιτική.

Διότι εκεί πρέπει να πουλήσεις την ψυχή σου στον διάβολο. Και αν εσείς είστε κυβερνήτης ας πούμε ενός κράτους τεράστιου που λέγεται παράδειγμα Ρωσία, Αμερική και λάβετε μία εντολή άνωθεν ότι αυτό το αεροπλάνο που πετάει και έχει μέσα τετρακόσιους ανθρώπους, προσέξτε όμως εδώ, υπάρχει πιθανότητα να είναι μέσα τρεις τρομοκράτες. Καταρρίψτε το.

Και το βράδυ πάνε και ροχαλίζουν. Κύριε Γιώργη, όλα αυτά που περιγράφετε τόση ώρα και είναι πραγματικά έτσι συγκλονιστικά και ακουμπούν την ψυχή του καθένα και την συνείδησή του και ελπίζω να μας ακούν πολλοί, τα περιγράφει και αυτό το καινούριο τραγούδι σας το ρήγμα με το ίδιο.

Και θα ήθελα πάρα πολύ να τελειώσετε αυτή την εκπομπή με το τραγούδι “Ρήγμα” διότι είναι πραγματικά ένα ρήγμα.

Αυτό που συμβαίνει δηλαδή είναι μία ρωγμή που έγινε ένα τεράστιο ρήγμα για την παγκόσμια κοινωνία. Θα μου άρεσε πάρα πολύ να τελειώσει την εκπομπή με αυτό το τραγούδι. Όχι για να το διαφημίσω, δεν με διαφέρει.

Λ.Σ: Δεν χρειάζεστε διαφήμιση εσείς εξάλλου.

Μανώλης Λιδάκης: Ναι, όχι. Και αν δεν, δεν μην το παίξετε κιόλας.

Λ.Σ: Όχι, το θέλουμε. Ωραία. Είναι ένα τραγούδι που το οποίο βήμα, βήμα, βήμα, βήμα έχει σκάση.

Με πήρε ο Σωκράτης ο Μάλαμας και μου λέει «Ρε Μανώλη, έχει ανδρικό στίχο. Πες το σε παρακαλώ, μην προλάβει κανένας και το πει».

Και μετά κάθομαι και στεναχωριέμαι.

Ε, και μπήκα εγώ, δούλεψα και τούτο έκανα. Και είναι και εξαιρετικό. Και είναι εξαιρετικό, ναι.

Λ.Σ: Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Λιδάκη. Θα χαρώ πολύ να γνωριστούμε κι από κοντά. Με χαρά.

Μανώλης Λιδάκης: Αγαπητέ μου. Και εγώ. Μόλις ολοκληρωθεί αίσια αυτή η περιπέτεια.

Δεν ξέρω αν σας άρεσε η κουβέντα μας.

Λ.Σ: Βεβαίως, εξαιρετική. Και σας περιμένουμε.

Μανώλης Λιδάκης:Ελπίζω ότι κάποτε δια ζώσης να έχει περισσότερο ενδιαφέρον.

Λ.Σ: Βεβαίως. Βεβαίως και θα έχει και θα γίνει κιόλας.