Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ...ΕΓΙΝΕ 76 ΕΤΩΝ...19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1949..

 Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ...ΕΓΙΝΕ 76 ΕΤΩΝ...19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1949...Πήρε την Άδεια Εξασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού σαν εξαιρετικό ταλέντο το 1971, δεδομένου ότι τότε έδωσαν εξετάσεις 240 άτομα και ήταν ανάμεσα στους 12 που πέρασαν. Γράφτηκε τον Σεπτέμβριο στην “Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου Αθηνών” και αποφοίτησε το 1976... Μια ζωή πάλεψε για το θέατρο, το σινεμά την τηλεόραση, έγραψε κείμενα, σενάρια, νούμερα επιθεώρησης, έπαιξε σε αρχαίο δράμα, σε σύγχρονα έργα και συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς. Ήταν από τους ηθοποιούς που κρατούσε συνήθως δεύτερους ρόλους. Αυτούς τους πολύ χρήσιμους ηθοποιούς πολυεργαλεία!...Γεννήθηκε στην Αθήνα στην οδό Σμύρνης της πλατείας Βικτωρίας και την απόφαση να γίνει ηθοποιός την πήρε το 1959 όταν βγαίνοντας από τον κινηματογράφο όπου τον είχε πάει ο πατέρας του να δουν το “Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο”, του είπε: “Όταν μεγαλώσω θα γίνω Ηθοποιός”. Ήταν 10 ετών. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του τον πήγε για πρώτη φορά στο θέατρο και είδαν τον “Ερωτόκριτο”. Βγαίνοντας, του είπε: “Την άλλη φορά που θα με πας Θέατρο να με πας κάπου που να μιλάνε Ελληνικά”. Το έργο ήταν σε Κρητικό, έμμετρο λόγο και η ποίηση του Βιτσέντζου Κορνάρου για ένα παιδάκι ήταν ακαταλαβίστικη.

Στη Δραματική Σχολή, είχε υπέροχους δασκάλους όπως: Ντίνος Δημόπουλος, Κάκια Παναγιώτου, Βασίλης Κανάκης, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Τάκης Βουγιουκλάκης, Βασίλης Παπανίκας, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Γιάννης Γκιωνάκης κ.α. Το 1974 ο Ντίνος Δημόπουλος ετοίμαζε την τελευταία ταινία του και προτελευταία της Φίνος Φιλμ. Ήταν “Οι Βάσεις και η Βασούλα” με την Νόρα Βαλσάμη, και του ζήτησε να παίξει…Ήρθε και είδε μια Επιθεώρηση στο ΜΙΝΩΑ, όπου είχα γράψει κι’ εγώ. Ο Δαλιανίδης εκείνη την εποχή έγραφε και σκηνοθετούσε στον Antenna το “Αραχτοί και Λάϊτ”. Tην επομένη με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε πολύ ευγενικά να βρεθούμε στο σπίτι του στα Ιλίσια, πράμα που έγινε. Μου είπε ότι ψάχνει έναν συνεργάτη. Όταν του πήγα το πρώτο δείγμα έτρεμαν τα πόδια μου, Δαλιανίδης ήταν αυτός μου απαντά: “Νεαρέ προσλαμβάνεσαι”. Ξεκινήσαμε να γράφουμε και οι δύο – ξεχωριστά – αλλά όταν έφτασε η στιγμή για το γύρισμα και διάβασε το δικό μου μου είπε, “το δικό σου είναι καλύτερο, αυτό θα γυρίσω”. Τόσο γενναιόδωρο άνθρωπο δεν είχα ξαναγνωρίσει. Ο Δαλιανίδης, ένας μύθος του Ελληνικού Σινεμά, τόσο απλός, καθαρός και ντόμπρος – και μου έδινε και 150.000 δραχμές το επεισόδιο. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.