ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ - ''15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ''..

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ - ''15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ''...Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, χορογράφος, άνθρωπος του θεάματος με όλη τη σημασία της λέξης κατάφερε να αποτυπώσει μέσα από το έργο του το πρόσωπο μιας Ελλάδας που άλλαζε...Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 31 Δεκεμβρίου 1923, ο Δαλιανίδης μεγάλωσε σε μια οικογένεια που τον στήριξε να κυνηγήσει το όνειρό του: την τέχνη...Από μικρός έδειξε το ταλέντο του στο χορό και στο τραγούδι. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε στη Βιέννη, όπου εργάστηκε ως χορευτής και τραγουδιστής, μέχρι που συνελήφθη από τους Ναζί και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, μια εμπειρία που σημάδεψε τη ζωή του...Μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στην Ελλάδα και ξεκίνησε από το μηδέν, δουλεύοντας σε βαριετέ και επιθεωρήσεις, αλλά πάντα με βλέμμα στραμμένο στον κινηματογράφο.

Το 1961 ξεκίνησε η συνεργασία που θα άλλαζε τα πάντα: ο Δαλιανίδης εντάσσεται στη Φίνος Φιλμ και σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, Ο Κατήφορος...Η επιτυχία ήταν τεράστια και ακολούθησαν δεκάδες ακόμα ταινίες που έγραψαν ιστορία: Μερικοί το προτιμούν κρύο, Κάτι να καίει, Οι θαλασσιές οι χάντρες, Γοργόνες και μάγκες και πολλές άλλες...Με τις μουσικές κωμωδίες του έφερε στις οθόνες τη φρεσκάδα, τον έρωτα και τα όνειρα της ελληνικής νεολαίας. Ο συνδυασμός χιούμορ, τραγουδιού και χορού έγινε το σήμα κατατεθέν του.

Παρότι το όνομά του ταυτίστηκε με τη διασκέδαση, ο Δαλιανίδης δεν δίστασε να δείξει και το πιο σκοτεινό, ρεαλιστικό πρόσωπο της κοινωνίας...Με ταινίες όπως Νόμος 4000, Το Ανθρωπάκι, Ίλιγγος και Ιστορία μιας ζωής, έθιξε ζητήματα όπως η βία, η κοινωνική ανισότητα και οι ταξικές αντιθέσεις...Από τη δεκαετία του ’70, ο Δαλιανίδης στράφηκε και στην τηλεόραση και φυσικά, μεγαλούργησε ξανά...Το «Λούνα Παρκ» έγινε φαινόμενο της εποχής, ενώ το «Ρετιρέ» και οι «Μικρομεσαίοι» αγαπήθηκαν όσο λίγες σειρές της ελληνικής TV...Το 2002, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Δαλιανίδης τιμήθηκε για τη συνολική του προσφορά στον ελληνικό κινηματογράφο. Η βράβευση αυτή ήρθε ως επιβεβαίωση για έναν άνθρωπο που έδωσε ψυχή σε περισσότερες από 60 ταινίες και καθόρισε την αισθητική μιας ολόκληρης εποχής... Εφυγε στις 16 Οκτωβρίου 2010, όμως οι ταινίες του συνεχίζουν να προβάλλονται, να τραγουδιούνται και να γεμίζουν τις μέρες μας με το ίδιο χαμόγελο.