ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ - ΕΥΑ ΜΠΙΘΑ...36 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ...

 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ - ΕΥΑ ΜΠΙΘΑ...36 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ...Η γνωριμία του με τη σύζυγό του συνέβη πριν από 36 χρόνια, κάτω από τις πιο απρόσμενες συνθήκες. «Γνωριστήκαμε όταν ήρθε να μου πάρει συνέντευξη και χάλασε το κασετόφωνό της»...«Ακόμα ψάχνω μήπως όλο αυτό ήταν σχεδιασμένο. Μέχρι και σήμερα όταν το συζητάμε, επιμένει ότι είχε χαλάσει. Από την πρώτη στιγμή είχα πει ότι ήταν ένα όμορφο χαριτωμένο κορίτσι»...«Δεν αντέχω την τοξικότητα. Δεν μπορώ. Πιστεύω πως όταν κάποιος “καβαλήσει το καλάμι” ή νιώσει ότι είναι κάτι διαφορετικό, αυτομάτως γίνεται τοξικός, δηλαδή δυσάρεστος με τους άλλους». «Το να γίνω δυσάρεστος δεν μπορώ να το αντέξω, γιατί δεν αντέχω κάποιον άλλο δυσάρεστο απέναντί μου. Δεν μπορώ να γίνω αυτό που σιχαίνομαι».

«Δεν έχω κανένα άγχος, θα χαλάσω, θα γεράσω – το μόνο άγχος που έχω είναι η υγεία. Είμαι πολύ ευχαριστημένος...«Προσπαθώ χρόνια να εξοικειωθώ με τον θάνατο. Το σκέφτομαι όταν φεύγει η προηγούμενη γενιά και λέω “είμαι ο επόμενος”. Αλλά αυτό σου δίνει καύσιμο για τη ζωή να αφήσεις πράγματα πίσω σου». «Δεν ήμουν καρδιοκατακτητής του σχολείου. Θα έλεγα ότι ήμουν το θύμα της καρδιάς, γιατί ήμουν ερωτευμένος με κάποια, η οποία ως συνήθως σε αυτές τις ηλικίες είναι ερωτευμένες με τους μεγαλύτερους. Μίσησα όλους τους μεγαλύτερους, μέχρι να γίνω εγώ μεγαλύτερος. Δεν μου έδινε σημασία. Το μόνο που έκανα είναι κάπως να της το δείχνω, αλλά δεν το καταλάβαινε, γιατί δεν ήξερα πώς να το κάνω. Έμενε κοντά στο σχολείο και την έπαιρνα κάθε φορά που σχολάγαμε από πίσω, από απόσταση, την άφηνα να μπει στο σπίτι και έφευγα. Έτσι νόμιζα ότι τα ΄χουμε. Το νόμιζα μόνος μου. Και πέρασαν κάποια χρόνια έτσι μες στον έρωτα. Αρχίσαμε να γερνάμε και της το είπα».

«Στην εφηβεία μου ερωτεύτηκα μία γειτονοπούλα, όταν της ζήτησα να τα φτιάξουμε μου απάντησε ναι, δεν της ξαναμίλησα γιατί φοβόμουνα. Σου λέει ανώμαλος θα ήταν αυτός, μου είπε να τα φτιάξουμε και μετά δεν ξαναμιλήσαμε!»...

«Έχω συγχωρέσει πάρα πολλούς ανθρώπους, ακόμα κι από τον πολύ στενό περιβάλλον, γιατί κατάλαβα την ανεπάρκεια τους, την έλλειψη ενημέρωσης, την έλλειψη ψυχολογικής γνώσης. Δεν είχαν γνώσεις να ερμηνεύσουν τον εαυτό τους, την πράξη τους, την κίνηση τους. Τους συγχώρεσα, τους αγάπησα, τους είδα και με επιείκεια, τους είδα και λίγο αδικημένους από τη ζωή, που δεν έχουνε την ενημέρωση ενός σύγχρονου ανθρώπου, γιατί ήτανε άνθρωποι του μεταπολέμου. Δεν μορφώθηκαν, δεν πήγανε σχολείο, δεν είχαν λεφτά, δεν τρώγανε, ήταν φτωχοί, ήταν του μεροκάματου, δεν σπούδασαν»...

«Έτσι λοιπόν βρίσκω τη δύναμη, επειδή η δουλειά μου έχει άμεση σχέση με τη βελτίωση του ανθρώπου, και της ψυχής του και του μυαλού του, το βλέπω λιγάκι ότι κάνοντας αυτή την τέχνη μπορεί να βοηθήσω κάποιους ανθρώπους, φεύγοντας απ’ το θέατρο να προβληματιστούν και να γίνουμε καλύτεροι. Λίγο καλύτεροι, το λίγο δεν είναι ποτέ λίγο, το λίγο αν το πολλαπλασιάσεις με 8 δισεκατομμύρια ανθρώπους είναι ένα τεράστιο ποσό»...