ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ - ''ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΤΣΕΙΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ''.

 ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ - ''ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΤΣΕΙΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ''...Ο Στράτος Τζώρτζογλου, ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς ηθοποιούς, μίλησε ανοιχτά για τα σκοτεινά κεφάλαια της ζωής του σε μια από τις ειλικρινείς και συγκλονιστικές του εξομολογήσεις. Με τη γνωστή του ευαισθησία και εσωτερικότητα, αποκάλυψε πλευρές του εαυτού του που μέχρι σήμερα παρέμεναν άγνωστες στο ευρύ κοινό - από τις ανήθικες προτάσεις που δέχτηκε στα επαγγελματικά βήματα, μέχρι τις βαθιές πληγές που του άφησε η απώλεια της μητέρας του και τη μάχη του με την κατάθλιψη. Καλεσμένος στο podcast της Δάφνης Καραβοκύρη, ο Στράτος Τζώρτζογλου μίλησε χωρίς φίλτρα, απογυμνώνοντας την ψυχή του και φέρνοντας στην επιφάνεια τον άνθρωπο πίσω από τον ηθοποιό. Με λόγια άμεσα, συγκινητικά και βαθιά ανθρώπινα, περιέγραψε στιγμές γεμάτες πόνο, φόβο και αυτογνωσία. Ο ίδιος δεν δίστασε να αναφερθεί ακόμα και στις πιο σκοτεινές σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό του, εξηγώντας πώς βρέθηκε αντιμέτωπος με την απελπισία και την επιθυμία να απομονωθεί, αλλά και πώς τελικά κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή χάρη στην αγάπη των ανθρώπων γύρω του.

«Ανήθικες προτάσεις μου γίνονται από όταν ξεκίνησα στο χώρο και μέχρι τώρα. Μου έλεγαν, “θα μου κάτσεις, αλλιώς δεν έχει δουλειά”. Δε μου αρέσει να λέω ονόματα γιατί θα πρέπει να αλλάξω χώρα. Πολλά διάσημα ονόματα. Ειδικά γύρω από το κρεβάτι. Ειδικά αν δεν κάτσεις, με μερικά τηλέφωνα μπορεί να μην ξαναβρείς δουλειά. Είχα ακούσει για ένα μεγάλο κρεβάτι...«Όταν ήμουν τεσσάρων, η μητέρα μου, για λόγους που δε θέλω να επεκταθώ, ήπιε ένα ποτήρι χλωρίνη. Μπήκα και την είδα κάτω στο πάτωμα. Την πήγαμε στο νοσοκομείο και πήγα στην εικονίτσα και προσευχόμουν και έλεγα “θεούλη μου, πάρε με εμένα, μην παίρνει την μάνα μου. Η μητέρα μου έφυγε πριν μερικά χρόνια. Δε δεχόμουν ότι η μάνα μου έχει πεθάνει. Δε το διαχειρίστηκα καλά το πένθος»...«Δεν ήθελα ούτε να δουλέψω, ούτε να φάω, ούτε να κάνω μπάνιο. Σκεφτόμουν ότι τελείωσε η καριέρα μου. Δεν έπαιρνα τηλέφωνο τον γιο μου για να μην τον στενοχωρώ. Δε το κατάλαβα τότε ότι έπαθα κατάθλιψη. Σκεφτόμουν ότι η μάνα μου δε θα με βλέπει στο θέατρο, ο γιος μου είναι στην Αμερική, η Σοφία είναι πολύ νέα για να καθίσει με έναν σαν εμένα που δε θέλω να ζήσω και να πάω πουθενά. Σκεφτόμουν ότι θέλω να μείνω μόνος μου και να πεθάνω...Δεν είχα το κουράγιο. Μένουμε στον τρίτο. Κοίταζα από πάνω και σκεφτόμουν “αν δεν πεθάνω, και ζήσω και μείνω ανάπηρος, θα είναι χειρότερα και θα τους βάλω όλους σε προβλήματα”. Είναι μεγάλη αμαρτία να σκέφτεσαι την αυτοκτονία. Ευτυχώς ήταν η Σοφία και η μαμά της στο σπίτι, πιθανόν να δείλιαζα, δε θα ήμουν σαν τον πατέρα μου, τον ήρωα της ζωής μου. Σκεφτόμουν τον Αλκιβιάδη παρόλο που προσπάθησαν να τον προειδοποιήσω ότι σκεφτόμουν την αυτοκτονία…». Η πιο συγκινητική στιγμή ήρθε όταν περιέγραψε πώς η Σοφία, μη αντέχοντας άλλο, προσπάθησε να φύγει, και εκείνος την σταμάτησε την τελευταία στιγμή: «Κάποια στιγμή δεν άντεξε και η Σοφία και πήρε τη βαλίτσα της να φύγει. Όταν την είδα να φεύγει ενστικτωδώς έτρεξα και την έπιασα αγκαλιά και της ζήταγα να μην φύγει, να μη με αφήσει. Το μυαλό μου έλεγε ότι πρέπει να την αφήσω να φύγει από δίπλα μου, να την απελευθερώσω, να πάει να βρει έναν άνθρωπο για να κάνει παιδιά, γιατί με μένα παιδί αποκλείεται».