Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ ΒΑΛΕΤΩ..

 Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ ΒΑΛΕΤΩ...Αλέξανδρος Αντωνόπουλος: Ο μόνος άνθρωπος που δεν έχω συγχωρήσει ποτέ είναι ο παππούς μου, ο Αλέξης Μινωτής...Στον κόσμο ολόκληρο υπάρχουν πολλές οικογένειες που οι απόγονοι τους, δεν συμπαθούν, δεν συγχωρούν κάποιο μέλος της και ας είναι πολύ κοντινός συγγενής τους. Καλό, κακό, ανεξήγητη η ψυχή των ανθρώπων, Όμως να κατακρίνει δημόσια και να δηλώνει ο κ. Αντωνόπουλος ότι δεν συγχωρεί τον Μεγάλο Αλέξη Μινωτή, γιατί προφανώς την πικρία του χωρισμού και τον θάνατο της γυναίκας του, της Μεγάλης Κατίνας Παξινού, ως άνθρωπος, ο Μινωτής, δεν ξεπέρασε ποτέ, δεν δικαιολογεί τον εγγονό του στο να επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει τέτοιες δημόσιες δηλώσεις, για να τραβήξει το ενδιαφέρον του κόσμου στο πρόσωπο του, που, δυστυχώς, δεν πήρε το χάρισμα του παππού και της γιαγιάς του και αυτό το κατατρώει, τον συνθλίβει και τον κάνει ανθρωπάκο. Λυπόμαστε πολύ. Τους Μεγάλους μας Καλλιτέχνες, ποτέ δεν τους λησμονάμε και μόνον τους τιμάμε!...Ο αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος τον λίθο, αν υπάρχει…Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος δήλωσε πως “η σχέση μου με τον παππού μου δεν ήταν καθόλου καλή. Ήταν η χειρότερη. Τα είχαμε χαλάσει όταν πέθανε η Παξινού και όταν τα φτιάξαμε, με φώναξε στο Εθνικό θέατρο με σκηνοθέτησε αλλά ήμουν πολύ κακός”.

“Ο Μινωτής ήταν μεγάλος ηθοποιός αλλά δεν ήταν καλός δάσκαλος. Φοβόταν ότι δεν θα τα βγάλω πέρα. Είχε την ασφαλιστική δικλίδα, που ήταν τελείως λάθος, να μου επιβάλλει τον τρόπο με τον οποίο αυτός θα έπαιζε τον ρόλο. Σε μια άλλη παράσταση όμως στην Επίδαυρο, που έπαιξα μόνο μια φορά, έκανα πολύ λίγες πρόβες και εκεί ήμουν πιο καλός. Ακριβώς γιατί δεν με είχε διδάξει”.

“Άκουσα τότε το μπράβο του και στην υπόκλιση μου έδωσε μια σπρωξιά να βγω μπροστά μόνος μου. Αφού τα είχαμε χαλάσει και μετά τα ξαναφτιάξαμε, αυτή ήταν ίσως η μία τρυφερή στιγμή μεταξύ μας. Μετά τα ξαναχαλάσαμε οριστικά και αμετάκλητα...