ΛΟΥΚΙΛΑ ΚΑΡΡΕΡ - ''ΟΙ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΦΕΡΘΗΚΑΝ ΚΑΛΑ''..

 ΛΟΥΚΙΛΑ ΚΑΡΡΕΡ - ''ΟΙ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥ ΦΕΡΘΗΚΑΝ ΚΑΛΑ''...«Ενοχλούσε στην εποχή του πολύ ότι ο Πλέσσας μπορούσε να είναι επικίνδυνος και γι' αυτό τον χώριζαν από τους ερμηνευτές που έκανε τις μεγάλες επιτυχίες. Προσπαθούσαν να πάρουν τον ερμηνευτή και να μην ξαναπεί Πλέσσα. Γράφω βιβλία για αυτά γιατί τα έχω μελετήσει και ήμουν μέσα εκεί. Από το '52 που ασχολήθηκε με τη μουσική ο Μίμης, μέχρι το '69 που έκανε τον «Δρόμο» που ήταν ο πρώτος μεγάλος δίσκος, δεν είχε συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία για να βγάλει τα τραγούδια του. Τα τραγούδια του ήταν σκόρπια. Κλειστές οι πόρτες. Μετά έπεσαν όλες οι εταιρείες πάνω του, όχι για να προβάλλουν τον Πλέσσα, αλλά για να κάνει με εκείνους έναν δίσκο για ένα χρόνο με ένα μεγάλο τους όνομα και να μην κάνει ο απέναντι ξανά μία τεράστια επιτυχία, για να είμαστε ειλικρινείς.»...«Ήξερα τι γινόταν. Και γι' αυτό όταν τον συνάντησα είδα έναν αγαθό άνθρωπο που δεν είχε ιδέα τι είχε γράψει. Δεν θυμόταν πολλά από τα τραγούδια του και κυρίως δεν είχε πιστέψει στη δύναμη του ρεπερτορίου του. Μία φορά, θυμάμαι, του λέω "Βάλε και το Όλα δικά σου μάτια μου" και μου λέει "Έλα τώρα, ποιος το ξέρει;...Αυτό επισκιάστηκε από άλλα"...Το βάζουμε και ακούει ένα στάδιο να τραγουδάει το τραγούδι. Ο Μίμης δεν το θυμόταν το "Τι σου κάνα και πίνεις" με την Πόλυ Πάνου. Όταν το έπαιξα στο ραδιόφωνο μου είπε "Αυτό δεν είναι δικό μου. Γιατί το έπαιξες;". Σε πολλά τραγούδια το έλεγε αυτό.»

«Καθόλου δεν πιστεύω ότι έχει φύγει. Η επικοινωνία μας είναι καταπληκτική. Δεν τολμώ να ευχηθώ κάτι, να του πω κάτι και την άλλη ώρα αυτό το πράγμα εμφανίζεται μπροστά μου. Του μιλάω. Υπάρχει μία επικοινωνία καθημερινή και πολύ ουσιαστική. Γι' αυτό λέω ότι δεν προλαβαίνω να ζητήσω ή να ευχηθώ κάτι και την άλλη μέρα το έχει κάνει. Είναι ο άγγελός μου.»..«Η Μιμίκα μας είναι ένα σκυλάκι που βρήκαμε στα σκουπίδια με τον Μιμάκο και την κόρη μας. Τη βάφτισε ο Μίμης "Μιμίκα", οπότε εκ των πραγμάτων δεν υπήρχε περίπτωση να δοθεί. Και είχε και αυτό το βλέμμα, που έγινε αμέσως μέλος της οικογένειας. Λατρεύει τη μουσική. Της λείπει πολύ ο Μίμης. Περάσαμε μαζί και τον χαμό του. Ήταν δίπλα μας, δίπλα στο κρεβάτι του και από εκεί και πέρα περιμένει κάποιος να παίξει πιάνο στο σπίτι.»....