ΘΑΝΟΣ ΚΑΛΗΩΡΑΣ - ''ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ''.

 ΘΑΝΟΣ ΚΑΛΗΩΡΑΣ - ''ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ''.. Δεν υπήρξε ποτέ σύγκριση με την τηλεόραση για μένα. Το θέατρο είναι μια μεγάλη αγάπη. Είναι μια σπουδή από το Εθνικό, όπου τελείωσα και γαλουχήθηκα με πολύ σπουδαίους δασκάλους και πήρα εφόδια για την πορεία μου. Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός...Ο θεατής βλέπει τον ηθοποιό επί σκηνής, τον κρίνει, παρακολουθεί τις εκφράσεις, τις κινήσεις του, όλο τον σχεδιασμό του ρόλου. Στην τηλεόραση λόγω των γυρισμάτων μπορείς να διορθώσεις πράγματα. Στο θέατρο όμως «ξεγυμνώνεσαι» πάνω στο σανίδι. Είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί κάθε φορά πρέπει να αποδεικνύεις την αξία σου, ακόμα και έπειτα από πολλά χρόνια...Στην παράστασή μας, στο θέατρο Eliart, έρχεται πολύ νεανικό κοινό. Υπάρχουν πλέον πολλά θέατρα και εκτός κέντρου, κι ο κόσμος επιλέγει παραστάσεις με βάση το περιεχόμενο και το έργο, όχι μόνο τα μεγάλα ονόματα...Ξεκίνησα μέσα από το «Θέατρο της Δευτέρας» και συνέχισα τόσο στα κρατικά κανάλια όσο και αργότερα στην ιδιωτική τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολύ ωραίες δουλειές. Πάντα επέλεγα πράγματα που με ενδιέφεραν. Μικροπράγματα μπορεί να συμβούν παντού, αλλά μεγάλες συγκρούσεις δεν είχα ποτέ. Θέλω ηρεμία και ασφάλεια στη δουλειά μου για να μπορώ να έχω ουσιαστικό αποτέλεσμα. Δεν θέλω να εξαρτώμαι από το κινητό. Βλέπω νέους ανθρώπους να βρίσκονται μαζί σε μαγαζιά, να μη μιλούν μεταξύ τους και να είναι αφοσιωμένοι μπροστά σε μια οθόνη, και αυτό με στενοχωρεί... Από μικρός είχα έφεση στα καλλιτεχνικά, μου άρεσε να τραγουδώ, να βρίσκομαι στην εκκλησία και να ψέλνω. Στα γυμνασιακά μου χρόνια οι καθηγητές μου διέκριναν την αγάπη μου για το θέατρο και με παρότρυναν να ασχοληθώ...Συμμετείχα σε παραστάσεις, απήγγελλα ποιήματα και ήμουν μέλος χορωδιών. Αυτή η παρότρυνση των καθηγητών μου, σε συνδυασμό με την αγάπη που ένιωθα για το θέατρο, υπήρξε καθοριστική για να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή, που θα σας εμπιστευτώ, ήταν όταν επισκέφτηκα πρώτη φορά το αρχαίο θέατρο των Φιλίππων, κοντά στη Δράμα, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Εκεί μαζί με κάποιους συμμαθητές μου διαβάσαμε αποσπάσματα αρχαίας τραγωδίας, που κάναμε τότε στο σχολείο. Εκείνη η εμπειρία ήταν για μένα τεράστιο ερέθισμα. Μπαίνοντας στο θέατρο των Φιλίππων μαγεύτηκα. Λίγο καιρό μετά κατέβηκα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και στη συνέχεια να υπηρετήσω τόσο το ίδιο το Εθνικό όσο και την Επίδαυρο, το Ηρώδειο κι όλους αυτούς τους μεγάλους θεατρικούς χώρους...Οταν γεννήθηκε ο γιος μου, πήρα τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου. Το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι φιλοσοφία ζωής. Πάντα ήμουν κοντά στον γιο μου, γι’ αυτό έχω και τη σχέση που έχω μαζί του έως σήμερα. Τώρα με την εγγονή μου, τη μικρή Τζεσούλα, τα ξαναζώ όλα αυτά με μεγαλύτερη τρυφερότητα...Δεν ήταν μόνο η απώλεια της Τζέσης που με δυσκόλεψε. Η πρώτη απώλεια ήταν των γονιών μου. Ο πατέρας μου ειδικά έφυγε πολύ νωρίς, μετέπειτα η μητέρα μου…Ηταν πολύ δύσκολο, όπως είναι δύσκολο για όλους τους ανθρώπους. Δεν είμαι συμβιβασμένος με την απώλεια. Είναι κάτι που ποτέ δεν το αποδέχεσαι...Οι άνθρωποι να κάνουν τις επιλογές που τους κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους – για τον εαυτό τους και για τους δικούς τους.