ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ - '' ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Η ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ''..

 ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ - '' ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Η ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ''...«Το λαϊκό τραγούδι βασίζεται στο βίωμα. Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα το λαϊκό τραγούδι βρήκε τους απόλυτους εκφραστές του σε δημιουργούς που κι αυτοί αποτελούσαν μέρος του λαού. Ήταν φτωχοί, κατατρεγμένοι, πονεμένοι, αδικημένοι, γαλουχημένοι σε μια σκληρή εποχή κτλ όπως η πλειοψηφία της κοινωνίας τότε. Ήξεραν όμως βιωματικά μουσική, τους λαϊκούς δρόμους, χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα μας με ωραίο τρόπο εκφραστικό, έγραφαν πηγαία. Και οι τραγουδιστές τότε, αν έλεγαν μία νότα λάθος, δεν έκαναν για τη δουλειά αυτή. Γενικώς έπρεπε να “το ’χεις” όπως λέμε σήμερα. Έτσι άνθισε το λαϊκό μας τραγούδι που κράταγε από το ρεμπέτικο, το δημοτικό, το σμυρνέικο που αποτελούν τη μουσική μας ρίζα. Κατόπιν άλλαξε ο τρόπος ζωής εν Ελλάδι, βελτιώθηκε, έπεσε και χρήμα και ο νεοέλληνας πήρε τα απάνω του και το πήρε επάνω του!...Οπότε το λαϊκό τραγούδι του 2025 είναι ανύπαρκτο. Τη θέση του πήραν τα λαϊκοπόπ και η τραπ, όπως προείπα..Στο φινάλε βέβαια όλοι μα όλοι τραγουδάμε τα παλιά λαϊκά τραγούδια, γιατί αυτό είναι το αυθεντικό άκουσμα, αυτά είναι η Ελλάδα. Όλα τα προγράμματα από έντεχνα μέχρι σκυλάδικα καταλήγουν εκεί!...Επίσης πρέπει να αναφέρω πως δεν υπάρχουν δισκογραφικές εταιρείες, παραγωγοί, δεν υπάρχουν σοβαρές τηλεοπτικές εκπομπές για να παρουσιάσει κανείς τη δουλειά του, το ραδιόφωνο παίζει playlist πολύ στοχευμένα και έτσι και κάτι καλό να βγει θα χαθεί μέσα στο χάος του διαδικτύου. Άρα είναι ρευστή η κατάσταση στο τραγούδι μας και ακολουθεί τις διεθνείς επιταγές και μόδες έχοντας μια ελαφριά διάθεση χωρίς προβληματισμούς»... «Θεωρώ πως έχουμε φτάσει σε ένα τέλος εποχής. Βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο. Και σε αυτό το μεταίχμιο όλα κάπως παραπαίουν, έχουν χάσει την ουσία τους, σα να είμαστε στον αέρα. Ακόμη και η αριστερά, που έχει ανθρωπιστικό πρόσημο, είναι συμβιβασμένη και κατακερματισμένη. Και αυτό με λυπεί. Η δεξιά είναι σταθερή, δεν αλλάζει κάτι εκεί. Σε τι να πιστέψουμε πια;...Το ζήτημα είναι πως όλα γίνονται με τρόπο επιφανειακό. Δεν υπάρχει μια σοβαρή πολιτική πρόταση. Οι πολιτικοί μας αναλώνονται σε μια λογική καφενείου, δεν έχουν σοβαρό δημόσιο λόγο, δεν έχουν κύρος, άρα έχουν απαξιωθεί. Αισθάνομαι πως πρέπει να πεθάνει το υπάρχον κοινωνικό σύστημα για να γεννηθεί κάτι καινούριο εντελώς διαφορετικό. Από την άλλη κυβερνά το κεφάλαιο, πώς να το κάνουμε. Ο καπιταλισμός επικράτησε, χωρίς να έχει αντίπαλο δέος, οδηγώντας μια κοινωνία στην παρακμή, με παιδεία και υγεία σε άθλια κατάσταση, απουσία αισθητικής και κουλτούρας και τον πολιτισμό τα κατανάλωσης. Όλα ανεξέλεγκτα! Αυτό αντιπροσωπεύουν σήμερα οι πολιτικοί, και σε παγκόσμιο επίπεδο, φτάνοντας τον κόσμο και τη νεολαία σε σημείο να μην τους ενδιαφέρει η πολιτική και να μη συμμετέχουν στα κοινά. Ούτε καν στις εκλογές που είναι το ύψιστο επίτευγμα της δημοκρατίας. Αυτός είναι ο στόχος τους άλλωστε να μας απονευρώσουν. Το κατάφεραν. Μετράει μόνο το χρήμα. Οι αξίες και η ιδεολογία απουσιάζουν. Το λέω και ισοπέδωση.Αν δεν έχει followers δεν αξίζεις μία...Οι νεότερες γενιές να αντιληφθούν το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος τους και να αντιδράσουν. Να τα γκρεμίσουν όλα, να κάψουν τα κινητά και να ξαναχτιστεί ο κόσμος αυτός εκ θεμελίων με ρίζα την ανθρώπινη αλήθεια. Αυτή θα είναι η επανάσταση σήμερα. Εκτός κι αν πρέπει να αντικατασταθούμε απ’ τα ρομπότ. Οπότε ας αφανιστούμε μπας και ηρεμήσει ο πλανήτης γη από την καταστροφική μας παρουσία»...«Αυτά τα 30 χρόνια που βρίσκομαι στον καλλιτεχνικό χώρο και στο τραγούδι, τα κατάφερα με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να θυσιάσω την αξιοπρέπειά μου, την ιδεολογία μου, τα πιστεύω μου και τον ρομαντισμό μου. Δε θα το έκανα για κανέναν και για τίποτα. Χωρίς δημόσιες σχέσεις, εύνοιες, μάνατζερ και αυλές. Ίσως κακώς αλλά έτσι έτυχε. Είπα εξ’ αρχής αν τα καταφέρω με την αξία μου και το ταλέντο μου, έχει καλώς. Και μπορώ πλέον να πω πως έχοντας ως μόνο σύμμαχο το ταλέντο, τα φωνή μου, το ένστικτό μου και τη μεγάλη μου αγάπη για το τραγούδι, δεν τα πήγα και άσχημα».«Αν το να μην προκαλείς και να θέλεις να σε ξέρουν απ’ το ταλέντο, τη δουλειά και την πορεία σου μεταφράζεται σε σεμνότητα, τότε οκ είμαι σεμνή. Επίσης έκανα οικογένεια, παιδί και “έκανα πίσω” στη δουλειά μου για να κρατήσω ισορροπίες. Τώρα αν πρέπει να γίνω καραγκιόζης και γελοία για να με μάθει ο κόσμος ούτε το ’θελα ούτε και τώρα με εκφράζει. Ζούμε άλλωστε σε μια εποχή που γελοιότητα και χυδαιότητα δεν έχουν προηγούμενο. Είναι κοινωνικό φαινόμενο που το παρατηρώ σε συνδυασμό με την υπερέκθεση στα κοινωνικά δίκτυα και οπωσδήποτε διαφωνώ καθέτως. Όσο περισσότερο θόρυβο κάνεις, άλλο τόσο γρήγορα ξεχνιέσαι. Εγώ συνειδητά ήθελα και θέλω να αφήσω ένα ποιοτικό αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι και τον καλλιτεχνικό χώρο, έστω σαν αθόρυβη δύναμη».