ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΑΛΑΝΟ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΖΕΥΓΑΡΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ...

 ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΑΛΑΝΟ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΖΕΥΓΑΡΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ...Για τη σχέση της με τον Νίκο Γαλανό και τον αρραβώνα τους ο οποίος τελικά δεν κατέληξε σε γάμο μίλησε η Κάτια Δανδουλάκη...Εξήγησε γιατί δεν παντρεύτηκαν και αποκάλυψε πως ήταν η πρώτη της σχέση...«Είναι εξαιρετικό χαρακτηριστικό αυτό. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ, γιατί ο Νίκος δεν πούλησε κάτι προσωπικό. Δεν είναι ωραίο να το πουλάς το προσωπικό σου θέμα. Δηλαδή για άλλους είναι πολύ μεγάλη χαρά να το μοιράζονται. Εγώ θέλω να το μοιράζομαι αφού το κάνω»...

«Χωρίσαμε πολύ γρήγορα. Δύο-δυόμιση χρόνια. Πολύ γρήγορα. Γιατί δεν έφτασε ποτέ να γίνει γάμος. Ξέρεις, όταν είσαι πολύ νέος, πολύ εύκολα ενθουσιάζεσαι και αρραβωνιάζεσαι και νομίζεις ότι είναι απλό. Δεν είναι απλό, μετά πρέπει να δεις αν συμφωνείς, δεν συμφωνείς κι αυτά και επειδή για μένα ο γάμος είναι κάτι που δε χρειάζεται να βάλεις απλώς μια βέρα, αλλά να ξέρεις ότι θες να περνάς την καθημερινότητά σου με τον συγκεκριμένο αυτόν άνθρωπο, πρέπει να το σκεφτείς πάρα πολύ. Ήταν η πρώτη μου σχέση».

«Με τον Νίκο είχαμε δώσει ένα ραντεβού τηλεφωνικό, δέκα μέρες πριν "φύγει". Λέω "θα πάμε να φάμε μαζί, έλα, θα σε πάρω"...Γιατί, μου λέει, "μπορεί και να προλάβω να κάνω κάτι γυρίσματα στην Κύπρο". “Έλα θα σε πάρω, θα πάμε οι δυο μας όμως, ε;...Όχι με παρέες”, λέω, “οι δυο μας”. Στα 20 μας χρόνια βρεθήκαμε. Και με το Νίκο γίναμε ουσιαστικά φίλοι, αφού χωρίσαμε. Γιατί πολλές φορές δύο άνθρωποι νομίζουν πως υπάρχει ανταγωνισμός, υπάρχει κάτι, δεν μπορούν να βρεθούν. Κάναμε πράγματα μαζί αφού είχαμε χωρίσει, κάτω από εξαιρετικά αγαπησιάρικες συνθήκες. Αλλά ναι, αυτά με γυρνάνε πίσω σε μια εποχή πάρα πολύ τρυφερή και πολύ σημαδιακή, τα 20 μας χρόνια»...

«Ο Μάριος Πλωρίτης ήταν η σχέση της ζωής μου. Ήταν πολύ μεγάλος έρωτας και δάσκαλος. Και ο Μάριος, όπως κι εγώ, λάτρευε την αυτονομία του άλλου. Ήταν προστατευτικός αλλά όχι καταπιεστικός. Θαύμαζε την ψυχή μου. Αυτό που αγαπάς στον άλλον είναι η ψυχή του, και αυτό είναι που κάνει τη διάρκεια, και το μεγάλο κενό όταν τους χάνεις. Δεν ταλαιπωρήθηκα. Ήταν η ωραιότερη σχέση που είχα στη ζωή μου. Το ίδιο θα έκανα και πάλι, με έναν άνθρωπο που δεν άφηνε την γυναίκα του, που ήταν σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, τον λάτρεψα δέκα φορές παραπάνω. Κι εγώ δε θα άφηνα έναν άνθρωπο που θα ήταν εξαρτημένος από μένα. Έβλεπα σε αυτό μόνο καλά. Τίποτα κακό. Από τα 32 που ήμασταν μαζί μείναμε μαζί τα 12. Τα άλλα 20 ήμασταν χώρια. Εκείνα τα 20 χρόνια ζούσαμε σαν να ήμασταν τρία άτομα, με μια γυναίκα που υπέφερε πολύ, τη γυναίκα του. Ήταν ένα μέρος της οικογένειάς μου αυτή η γυναίκα»....