ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ, ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΜΟΥ''

ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ, ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΜΟΥ''...Ο Χρήστος Νικολόπουλος αναφέρθηκε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη φάση της ζωής του, η οποία εκδηλώθηκε τη δεκαετία του ’80, όταν η επιτυχία του στον χώρο της μουσικής συνοδεύτηκε από ψυχολογική πίεση και προσωπικές απογοητεύσεις. «Είμαι μεν ψύχραιμος και αγωνιστής, αλλά και πολύ ευαίσθητος. Με πειράζουν πράγματα που στους άλλους φαίνονται μικρά»...Όπως περιέγραψε μιλώντας στο «Βήμα», το 1985 έκανε το βήμα να εμφανιστεί με δικό του σχήμα στο κέντρο «Νταλίκες» στο Γαλάτσι, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, η επιλογή του να προέρχεται από την τάξη των μουσικών ενόχλησε κάποιους.

«Έφταναν στα αφτιά μου παράπονα, συκοφαντίες, ψίθυροι. Με πλήγωσαν πολύ, γιατί ορισμένα σχόλια προέρχονταν από μέλη της ορχήστρας μου, στους οποίους μάλιστα έδινα διπλάσια χρήματα από το συνηθισμένο μεροκάματο»...

Η ψυχολογική πίεση κορυφώθηκε το 1987, όταν κατά τη διάρκεια μιας πτήσης προς το Ηράκλειο υπέστη κρίση πανικού. «Πάγωσαν τα χέρια μου, κόπηκε η αναπνοή μου, νόμιζα ότι θα πεθάνω. Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο», ανέφερε, προσθέτοντας πως στη συνέχεια αντιμετώπισε κλειστοφοβία και περιόδους κατάθλιψης. «Όσοι περνούν τέτοιες δυσκολίες πρέπει να ξέρουν ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους»...«Μέχρι πέρυσι έκανα τηλεοπτικές εκπομπές, κάτι που μου δημιουργούσε στρες και ταχυπαλμίες. Είπα 'ως εδώ', έχω χορτάσει δόξα και επιτυχίες, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο»...«Παίρνω τα εγγόνια μου από το σχολείο, κάνουμε βόλτες, ψαρεύω το καλοκαίρι, συναντώ φίλους στην καφετέρια της γειτονιάς. Μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα στο σπίτι, να περιποιούμαι τον κήπο και να φροντίζω τα δύο σκυλιά και τις γάτες μας. Αγαπώ πολύ τα ζώα. Αυτή είναι η ζωή μου τώρα», ανέφερε, αποτυπώνοντας την ηρεμία και την πληρότητα που βιώνει στην τωρινή φάση της ζωής του..Ο Χρήστος Νικολόπουλος αναφέρθηκε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη φάση της ζωής του, η οποία εκδηλώθηκε τη δεκαετία του ’80, όταν η επιτυχία του στον χώρο της μουσικής συνοδεύτηκε από ψυχολογική πίεση και προσωπικές απογοητεύσεις. «Είμαι μεν ψύχραιμος και αγωνιστής, αλλά και πολύ ευαίσθητος. Με πειράζουν πράγματα που στους άλλους φαίνονται μικρά»...Όπως περιέγραψε μιλώντας στο «Βήμα», το 1985 έκανε το βήμα να εμφανιστεί με δικό του σχήμα στο κέντρο «Νταλίκες» στο Γαλάτσι, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, η επιλογή του να προέρχεται από την τάξη των μουσικών ενόχλησε κάποιους.

«Έφταναν στα αφτιά μου παράπονα, συκοφαντίες, ψίθυροι. Με πλήγωσαν πολύ, γιατί ορισμένα σχόλια προέρχονταν από μέλη της ορχήστρας μου, στους οποίους μάλιστα έδινα διπλάσια χρήματα από το συνηθισμένο μεροκάματο»...

Η ψυχολογική πίεση κορυφώθηκε το 1987, όταν κατά τη διάρκεια μιας πτήσης προς το Ηράκλειο υπέστη κρίση πανικού. «Πάγωσαν τα χέρια μου, κόπηκε η αναπνοή μου, νόμιζα ότι θα πεθάνω. Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο», ανέφερε, προσθέτοντας πως στη συνέχεια αντιμετώπισε κλειστοφοβία και περιόδους κατάθλιψης. «Όσοι περνούν τέτοιες δυσκολίες πρέπει να ξέρουν ότι μόνο οι ίδιοι μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους»...«Μέχρι πέρυσι έκανα τηλεοπτικές εκπομπές, κάτι που μου δημιουργούσε στρες και ταχυπαλμίες. Είπα 'ως εδώ', έχω χορτάσει δόξα και επιτυχίες, δεν χρειάζομαι κάτι άλλο»...«Παίρνω τα εγγόνια μου από το σχολείο, κάνουμε βόλτες, ψαρεύω το καλοκαίρι, συναντώ φίλους στην καφετέρια της γειτονιάς. Μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα στο σπίτι, να περιποιούμαι τον κήπο και να φροντίζω τα δύο σκυλιά και τις γάτες μας. Αγαπώ πολύ τα ζώα. Αυτή είναι η ζωή μου τώρα», ανέφερε, αποτυπώνοντας την ηρεμία και την πληρότητα που βιώνει στην τωρινή φάση της ζωής του...

υ.